Ялгыз узган язлар, синсез аткан таңнар, Күңелләргә кергән көз моңы. Онытылган инде тәүге сөйгән ярлар, Дөнья мәшәкате өй тулы. Үпкәләсәң, әйдә, үпкәлә. Тик кайгылар белән түләмә. Соңлап кына килгән газиз яр, Күз яшьләрем генә булып кал. «Алда әле безнең сөю таңы», — диеп, Өметләндермәче, гүзәлем. Нигә кирәк инде, соңлап килгән бәхет. Түзә алмас кебек йөрәгем...
Таң ата да кояш чыга, Кояшны сәламли көн. — Саумы, Кояш, сүнмәс учак! Әссәламәгаләйкүм! Тел ачкычы, иман биргән Сөекле туган телем! Үз телемдә сиңа сәлам, Әссәламәгаләйкүм! Әй игенче, күкрәп үссен Кырларда синең иген. Икмәк тотып сәлам юллыйм, Әссәламәгаләйкүм! Ачыйк бәхет ишекләрен, Бәхетле булсын һәркем...
Агыла тын гына, Җыр булып моң гына, Кемнәрдер кайларга китәләр… Сагыштан янганнар, Яшьләре тамганнар Юлларда өзелеп көтәләр. Күңелдә йөргән яр, Төшләргә кергән яр, Кайсыбыз сагынмый, әйтегез?! Яшьлекнең таңына, Вәгъдәләр хакына Тизрәк әйләнеп кайтыгыз. Парлылар бергәләп, Йөрәкне телгәләп, Күңелне әрнетеп үтәләр. Олы юл чатында Күрешү көннәрен Ялгызлар зарыгып көтәләр. Күңелдә...
Ялгыз көймә су кырында Күптән инде мине көтә. Ерак илгә — туган җиргә Диңгез аша мине илтә. Ерак җиргә минем юлым, Ишкәк ишеп армас кулым. Сагыш тулы күңелләрем, Күз алдымда тик син, туган җирем. Ялгыз көймә, чиксез диңгез, Бик еракта туган нигез. Аккош булып кайтыр идем Язлар җиткәч сиңа, туган җирем. Ерак җиргә минем юлым, Ишкәк ишеп армас кулым. Сагыш тулы күңелләрем, Күз алдымда тик син, туган җирем. Минем җилкән ак бәхеттәй, Өмет, сагыну юлдашлары. Туган җиргә кайтып җитсәм, Үтәр иде сагышларым...
Син яшь, диләр, һәрвакыт яшь күңелле, диләр, Көннән-көн яшәрәсең, дип, миннән көнлиләр; Яшәрәм, дусларым, чөнки гүзәл яшьлеккә гашыйк мин, Шуңа күрә картаерга бер дә ашыкмыйм. Син шат, диләр, һәрвакыт шат күңелле, диләр, Шат күңелле булуыңның серен әйт, диләр. Күңелем шат, чөнки, дуслар, яшим мин бәхет илендә, Чәчәк аткан гөлбакчадай туган җиремдә...
