Замира Самигуллина

– Сәхәргә уяна алмабыз, Габдрахман, ятыйкмы әллә инде, – диде Тәгъзимә апа, бабаена йомшак итеп кенә дәшеп. – Мин нәфел намазын гына укып алыйм инде, карчык, син ята тор, булмаса. Тәгъзимә апа яшәүнең матурлыгына, рәхәтлегенә шөкер итеп урынга менеп чүмәште...

Ислам дине кануннарын үтәп яшәүче яшьләр көннән-көн арта. Дин белән кызыксынучы яшьләр кайчакта югалып калырга да мөмкин. Чөнки аралашкан саен фикер төрлелеге дә күбәя. Шушы фикер төрлелеге эчендә адашып калуыбыз да бар...

Авыл дигәч, урман-болыннар, елга-күлләр, аның борма юллары күз алдына килә. Шушы матурлыкларга абзардагы мал-туар күшәве, язгы чәчүдәге тракторлар гөрелтесе, көзен комбайннар тузаны килеп кушыла. Әмма, авылны авыл итеп, матурлап тотучы тагын бер нәрсә бар әле...

– По ж-а-а-а-а-ар, я набы-ы-ы-з, ау-у-у, пожа-а-а-а-а-р, коткарыгыз, янабыз. Шәргыя әбинең авыл урамында ачыргаланып кычкырганып ишетеп йортлардан бары бер-ике үсмер кыз гына чыкты. Алар арасыннан иң җитезен Гыймай кызын урманга чаптырдылар...

Саубуллашасы бар дөнья белән, Бәхилләшәсе бар туган белән. Таң атты исә тагын беркөн кими, Менә шунсын анык беләм...