Замира Самигуллина

– Сәхәргә уяна алмабыз, Габдрахман, ятыйкмы әллә инде, – диде Тәгъзимә апа, бабаена йомшак итеп кенә дәшеп. – Мин нәфел намазын гына укып алыйм инде, карчык, син ята тор, булмаса. Тәгъзимә апа яшәүнең матурлыгына, рәхәтлегенә шөкер итеп урынга менеп чүмәште...

Ислам дине кануннарын үтәп яшәүче яшьләр көннән-көн арта. Дин белән кызыксынучы яшьләр кайчакта югалып калырга да мөмкин. Чөнки аралашкан саен фикер төрлелеге дә күбәя. Шушы фикер төрлелеге эчендә адашып калуыбыз да бар...

Авыл дигәч, урман-болыннар, елга-күлләр, аның борма юллары күз алдына килә. Шушы матурлыкларга абзардагы мал-туар күшәве, язгы чәчүдәге тракторлар гөрелтесе, көзен комбайннар тузаны килеп кушыла. Әмма, авылны авыл итеп, матурлап тотучы тагын бер нәрсә бар әле...

– По ж-а-а-а-а-ар, я набы-ы-ы-з, ау-у-у, пожа-а-а-а-а-р, коткарыгыз, янабыз. Шәргыя әбинең авыл урамында ачыргаланып кычкырганып ишетеп йортлардан бары бер-ике үсмер кыз гына чыкты. Алар арасыннан иң җитезен Гыймай кызын урманга чаптырдылар...

Саубуллашасы бар дөнья белән, Бәхилләшәсе бар туган белән. Таң атты исә тагын беркөн кими, Менә шунсын анык беләм...

Балачактан ук электричкада йөреп үсмәсәм дә, биредә ошый миңа. Монда үзе бер тормыш. Вахитово тукталышыннан электричкага кереп утыруга, башка көннән әллә ни аермалы үзенчәлек күренмәсә дә, хәзер ни дә булса буласын сизендем, күзне кояш нурлары чагылдыра иде...

Таулардан гөрләвек булып Яз тәгәри үзәннәргә, Яшәү көче алып төшә Чәчәкләргә, үләннәргә.

Мөселман кызлары арасында яшьтән кияүгә чыгып, бала үстереп, өйдә генә торучылар байтак. Тәкъва мөслимә шундый булырга тиештер. Мондый адым ясаучы кызларга тәнкыйтьләп тә, жәлләп тә, сынап та карыйлар...

Балачакка әле кердем, Соң булса да, уң булсын. Яланаяк суда йөрдем –

Узган ел җиләк бер әкәмәт уңды. Урманнарда, болыннарда каен һәм җир җиләкләрен чиләк-чиләк җыйдык. Тау итәгендә кызарып пешкән җиләкләр артыннан күзләр йөгергәндә, иелеп, өзеп алам гына дигәндә аунап-тәгәрәп тә чүпләдек үзләрен...

Ялгыз калган кош та адаша Җәйләр җитсә арыш басуының Кырларыннан ялгыз үтәм мин. Синең күзләреңдәй күкчәчәкне

Бар шундыйлар: юкны да бар итеп, шапырынып кычкыручылар. Ялган сөйләүчеләр, яла ягучылар да очрый. Кешеләр турында ялган сүз сөйләмә, дип әйтеп калдырган борынгылар. Әмма тел сөяксез шул, сөйли дә сөйли. Алдын-артын уйламый. Танышым сөйләгән гыйбрәтле хәл бүген дә сабак алырлык. – Минем бабай ике тапкыр өйләнгән...