Талгат Абдрахманов

Никто меня не видит, Никто меня не слышит, Никто меня не спросит: "Ты жив ли, старина?" А может быть, я умер, Но мне сказать забыли? А может, слабоумен От времени и пыли? Ведь сердцу не прикажешь: Пока оно живое, Желает, чтоб любили, Чтобы тепло дарили. И за добро людское Жестоко не судили. Но мраком окруженный, Однажды я прозрею: Не я мертвец презренный, А этот, кто не видит, И этот, кто не слышит, Кто ненавистью дышит, И хладом одержим. Привет, друзья! Вот стихотворение вошло в голову сегодня утром...

Всем привет, мои дорогие друзья! Сегодня у нас радостное событие, потому что для этого есть веская причина. Сегодня я открываю для вас новую рубрику, которую, не долго думая, решил назвать “Отсебятины”. Под этой рубрикой я планирую публиковать не очень серьезные, не отягощенные жизненной философией и глубокими мыслями цитаты, фразы, присказки, которые ненароком залетают в мою голову и уже теснятся в ограниченном пространстве моего серого вещества...

Көтмә мине, өзгәләнеп көтмә, Мөхәббәтең чиксез булса да. Йөрәгеңдә көннән – көнгә сүммәс Өмет чаткылары янса да. Көтмә мине ямле яз көнендә, Көтмә мине әче көзләрдә. “Көтә белсәң – кайтыр”, - дисәләр дә, Ышанма син җилсу сүзләргә. Таң җилләре, сыйпап битләреңнән, Сәламемне сиңа җиткермәс. Яңгыр тамчылары пышылдашып, Яхшы хәбәр миннән китермәс...

Картина из открытого Яндекс канала - Акыллы бул, тыйнак бул, - дип тукыдылар коллакка. Каян алырга акылны?- дәшмәделәр бу хакта. Усә төшкәч, акыл эзләп, чыктым донъя гизәргә. Сәфәремне җайлап кына сөйлим әле сезләргә. Башладым укытучымнан: -Каян табарга акыл? - Акыл сине узе табар, китапларыңны укы. Бихисап китап укыдым, ләкин акыл артмады. Кагидәләр ятлап кына уңышларга ашмадым. Сорадым бөйөк галимнән: - Син бит акыл эйәсе, Дөрес юлларны күрсәтеп, берәр акыл бирсәңче? - Гомер буе белем җыеп, күрдем күрмәгәнемне: Әйберләрнең асылын мин беләм белмәгәнемне...