Абдусатор назиров

«Падар, — мегӯяд ӯ, — он шахсиятест, ки ҳангоми хурдсолият ба ту ҳастияшро бахшид, ба хотири ту ҳама тавоноияшро сарф кард, рӯзҳои сармо кор кард, то поят пӯшида бошад, шабҳо хонаат гарм бошад, либосе бар танат бошад, шикаматро сер карду худ нимгурусна гашт… Падар касе аст, ки дар хурдӣ пойафзоли калонашро мепӯшидию ҳавасаш меомад, айнакҳои бузургашро аз чашмонаш мегирифтию дар чашмони хурдат мегузоштию механдид, бо дасти кӯчакат бар рӯяш мушт мезадию оҳ намегуфт, ба рӯят шаппотӣ намезад, балки...

«Падар, — мегӯяд ӯ, — он шахсиятест, ки ҳангоми хурдсолият ба ту ҳастияшро бахшид, ба хотири ту ҳама тавоноияшро сарф кард, рӯзҳои сармо кор кард, то поят пӯшида бошад, шабҳо хонаат гарм бошад, либосе бар танат бошад, шикаматро сер карду худ нимгурусна гашт… Падар касе аст, ки дар хурдӣ пойафзоли калонашро мепӯшидию ҳавасаш меомад, айнакҳои бузургашро аз чашмонаш мегирифтию дар чашмони хурдат мегузоштию механдид, бо дасти кӯчакат бар рӯяш мушт мезадию оҳ намегуфт, ба рӯят шаппотӣ намезад, балки дастонатро мебӯсид, саратро сила мекард… Аз дар, ки ворид мешуд, туро ба огӯш мегирифту дӯстдорӣ мекард,...

Барои зиндагӣ кардан  ҳавас нет, Маро роҳи гурез зи ин қафас нест. Ба фарёдам бирас, эй чархи гардун, Барои қалби беморам нафас нест. Ман cс сол муқаддам дар оғуши баҳори гулбасар ба дунё омадам. Бар чеҳраи гулҳо ҳамномам ниҳоданд.  Зиндагии хуб доштем: падарам дар шаҳри Душанбе кор мекард ва модарам хонанишин буд. Дар оила аз бародару хоҳарам азизтар ва нозпарвари волидон будам, беҳтарин либосро мепӯшидаму аз чизе кам набудам. Вақте шашсола будам, падарам ба Русия рафт. Бо мурури замон онҷо оиладор шуда, дигар аз  холу аҳволи мо хабар намегирифт. Солҳову моҳҳо гузаштанду падарам наомад ва модарам барои  пеш бурдани зиндагӣ ба тиҷорат машғул шуд...

Соатҳои тақрибан 23:30 дақиқаи, шаби 28-уми май дар деҳаи Навбунёди ҷамоати “20-солагии Истиқлол”-и н. Вахш, Холбобо сокини 58 солаи ҳамин деҳа аз ҷониби писари 35 солааш Холалӣ бо чанд зарба бо зарфи обгираки оҳанин (қарабои) дар сару рӯяш ва бардоштани ҷароҳати вазнини ҷисмонӣ дар беморхона ба ҳалокат расидааст. Як манбаъи огаҳ ба сомонаи “Оила”хабар дод, ки сабаби куштори падар аз ҷониби писар ин ҷанги хусур бо келинаш мебошад, ки ин ғазаби писари мардро овардааст. Шоҳидон мегуянд сабаби ҳодисаи кушторро дар он мебинанд, ки келини ҳамин хонавода бо бадгӯӣ эшонро бо ҳам ҷанг мондааст. Холалӣ як сол пеш оила барпо карда буд ва соҳиби як фарзанд аст...