Татар теле. Шигырь/хикәя.

Ятим бала күңеле Минем дә бит әти буласым бар, Синең дә бит әни буласың. Әти-әни бәхетен тоярга Ходай безгә аны язмадың. Нинди була икән ул әниләр? Нинди була икән әтиләр? Әти-әни назлы кочагында, Ничек үтә икән тормышлар? Әниләрнең матур елмаюы Рәхәт өсти минем күңелдә. Шул рәхәттә яшиселәр килә, Чын бәхетне тоеп тормышта...

Әни гөле Өй түрендә әни гөле Шау чәчәккә төренә. Җан җылысы сибә өйгә, Күңелкәем җылына. Гел арада кебек әни, Нидер пышылдый сыман. Кайчагында су тамчысы Яфрагында җыелган. Әйтерсең лә борчуларны, Алдан кисәтеп куя...

Ышанма Син ышанма,бәгърем,әгәр сиңа Җиткерсәләр ямьсез сүзләрне. Ышан бары йөрәк кушканны, Читкә куеп чит-ят сүзләрне. Син юрама,бәгърем,хәлләреңне, Булыр диеп шомлы,тынгысыз. Юра бары матур булыр диеп, Тоелса да сиңа тынычсыз...

Язмыш. Матур кояшлы көн.Кошларның чут-чут сайравы күңелләрне күтәреп җибәрә. Балалар йорты шау-гөр килеп тора.Камилә генә гел уйланып утыра.Бүген ул тәрәзә буенда табигатьне күзәтеп утыра.Әнә эскәмиягә ике кош килеп кунган да и сайрашалар, и сайрашалар.Күп тә үтми , берсе авызына нидер кабып килә дә икенчесенә каптыра.Ашата ,күрәсең.Аннары кечерәге зуррагына сыена.әнисе белән баласыдыр дигән уй Камиләнең башыннан узды.Тәрбияче апасы аңа шулай аңлата иде.Тәрбияче : “Күрдеңме,Камилә,кошның әнисе баласы турында ничек кайгырта”,- дип,Камиләнең аркасыннан сөйде...

Ятим бала күңеле Минем дә бит әти буласым бар, Синең дә бит әни буласың. Әти-әни бәхетен тоярга Ходай безгә аны язмадың. Нинди була икән ул әниләр? Нинди була икән әтиләр? Әти-әни назлы кочагында, Ничек үтә икән тормышлар? Әниләрнең матур елмаюы Рәхәт өсти минем күңелдә. Шул рәхәттә яшиселәр килә, Чын бәхетне тоеп тормышта. Син рәнҗетмә газиз әниеңне, Иң кадерле кеше дөньяда...

Әти Еллар үткән,көннәр үткән саен, Төзәтми шул авыр яраны. Барган саен тормыш авырлыгы Искә төшерә синең кирәкне. Эх,әткәем,минем җан кисәгем. Белмәгәнмен синең кирәкне. Синең рухың,шатлыкларым өчен, Җиткерәмен изге догамны. Хатирәләр баса күңелемне, Шатлыкларым күреп юанам. Синең өчен эшләнмәгән эшкә Чын йөрәгем белән сыкранам...

Әниле ятим хисе (нәсер) Матур жәйге көн.Кояш узенең жылы нурларын сибә.Агачның бер ботагыннан икенчесенә кошлар сайрый-сайрый оча.Табигатьтә бэйрэм. Табигать тә бәхетле. Мин дэ шул бәхетне көтәм.Инде 5 еллап көтәм,бәлки озак та калмагандыр.Беләсегез килсә,табигать минем ышанычлы дустыма әйләнде.Кешеләр дә ышанычлы,тик алар минем әни турында начар сүзләр әйтәләр. !Ә минем әөйттерәсем килми шул. Минем тирәмдэ яхшы куңелле кешелэр яши.Алар хәленэ керәләр,ачык йөз белән каршы алалар,ярдәм итәләр.Яшәү урыны да жылы,якты.Ашау-эчу мулдан.Шундый кадер-хөрмәттә инде 5 еллап яшим...

Дәва    Авылның аксакалы еш кына капка төбендә,балаларны җыеп,авыл тарихыннан кызыклы вакыйгалар сөйли иде.Шуларның берсе.    Авылның бер читендә чишмә ага.Шуның белән бәйле гыйбрәт алырлык хәл булган.    Камилә апа кинәт авырып китә.Сәбәбен дә ачыклый алмыйлар.Җир җимертеп йөри торган,изге күңелле Камиләнең авыруыннан халык кайгыра. Кайгырмассың.Аның ире дә инвалид,өстәвенә 5 кечкенә балалары да бар.Урын өстендә ятканда Камилә һәрчак Ходайдан исән-сау терелүен сорады.Авыл белән кызгандылар аны,булдыра алганы ярдәм кулы сузды.     Беркөнне зур улы Камил йокысыннан елап уянды.Камилә: −Ни булды,улым!?−дип, догаларын укып, үзенчә өшкереп алды...

Хикәя                           Күңел.   Бу хәл мин бишенче сыйныфта укыганда булды. Шунысы кызык: моны беркем дә исенә төшермәде. Мин генә хислэремә бирелеп утырганда исемә төшерә идем.    Кояшлы җәй уртасы иде. Көндез, эссе булуга карамастан, көчле җил исә башлады. Болытлар да бер-бер артлы һаваны капларга тотындылар. Яңгырга, күрәсең... Менә инде кара болытлар бөтенлэй һаваны томаладылар. Кояш та хәзер күренми. Аның соңгы нурлары җир өстеннән чабып уттеләр дә, шул ук вакытта югалдылар. Беренче тамчының тәрәзәгә бәрелгәне ишетелде. Һәм шуннан соң коеп яңгыр ява башлады.   Авыл халкы бу вакытта кырда эшли иде...

Зинһар,әти,кермә төшләремә.  Зинһар,әти,кермә төшләремә, Күрергә дә сине зарыксам. Рәсемеңне алып карыйм һәр көн, Күңелемне шулай җылытам. Зинһар,әти,кермә төшләремә, Хәбәр итмә борчу-хәсрәтне, Тыныч йокла,изге догаларым, Шат кылсыннар синең җаныңны. Сагынсам да,юксынсам да сине Кышкы салкын ачы җилләрдә...

Теләк Мин бәхетсез диеп зарланма син, Үлчәп сөйлә һәрбер сүзеңне. Мин бәхетле диеп кабатла син, Ходай күрсен ризалыгыңны. Аяк-кулың,күзең-башың исән, Җир җимертеп эшләп йөрисең. Тормыштагы авырлыкны исә Чын бәхетсезлеккә саныйсың. Бәхетсезлек ни дип сорасалар, Саулык югалтуда диярсез, Бәхетсезлек менә шунда була, Тазалыкны саклый күрегез...