Giraffe

Начиная учить язык, мы часто ставим себе высокую планку. «Буду заниматься по три часа в день», «сразу научусь идеальному произношению», «не скажу ни слова, пока не выучу все времена». Звучит достойно, да? Но на практике этот подход чаще всего ведёт в тупик...

Mia avino mortis antaŭ unu monato. Ŝi estis stranga virino. Ŝi loĝis en granda, malnova domo, plena je sekretaj anguloj. Kiam mi estis knabo, ŝi ĉiam diris al mi: "Ne iru en la subtegmenton, Karlo." Nun, mi devis malplenigi ŝian domon. Mi iris tra ĉiu ĉambro. Estis multaj malnovaj fotoj kaj mebloj. Fine, mi staris antaŭ la pordo al la subtegmento. Mi memoris ŝiajn vortojn, sed mi estis scivolema. Mi malfermis la pordon kaj supreniris la ŝtuparon. La subtegmento estis malvarma kaj malluma. Estis multe da polvo kaj malnovaj aferoj...

La Vero en la Kabano Fine, en ĉi tiu forlasita, izolita vilaĝo, lia serĉo finiĝis. En kaduka kabano, apud la fajro, sidis la Vero. Li neniam vidis pli maljunan kaj pli malbelan virinon. "Ĉu vi estas Vero?" li demandis. La maljuna, sulkiĝinta virino solene kapjesis. "Bonvolu, diri al mi, kion mi devas sciigi al la mondo? Kian mesaĝon mi portu?" La maljunulino kraĉis en la fajron kaj respondis: "Diru al ili, ke mi estas juna kaj bela." --- Teksto kun klarigoj: Fine, en ĉi tiu forlasita,...

Polvo kuŝis ebena tavolo. Sur la malnova komodo, sur la kovrilo de pianego kun rompita piedo, sur la vitro de foto, kie du junuloj ridas antaŭ fono de maro. La malnova horloĝisto sidis en sia profunda apogseĝo ĉe la fenestro. Ne rigardis la straton. Rigardis la manojn. Sur la genuoj kuŝis malfermita skatolo el sukeraj bombon oj. En ĝi – malnova poŝlupeo kun fendita kadro, pinĉilo kun oblikvaj pintoj, ĉifonaĵo, oleita ĝis nigreco. Kaj horloĝo. Malgranda, poŝa, kun kovrilo. La kovrilo estis malfermita...

Lena transloĝiĝis al nova apartamento sabate. Vespere, kiam ŝi dispakadis siajn aĵojn, ŝi vidis lumon en la malnova domo kontraŭe. En la fenestro iu rapide moviĝis. "Strangaĵo", ŝi pensis. Dimanĉe vespere la lumo denove brulis. Sed nun en la fenestro staris manekeno — figuro de virino en malnova robo. Ĝi ne moviĝis kaj rigardadis rekte al ŝi. En ĝia mano estis skatoleto kun la cifero "7". Lunde — la cifero "6". Marde — "5". La ciferoj daŭre ŝanĝiĝadis. Merkrede, kiam aperis la cifero "4", Lena vokis la policon...

Ĉio komenciĝis en la metroo. La trajno ekmoviĝis, la lumo ekfulmis, kaj en la preskaŭ malplena vagono kontraŭ Lena aperis Ŝi. Virino en malnovmoda palto, rigardanta en la malluman fenestron. Kiam Ŝi turniĝis, Lena vidis sian propran vizaĝon. Dudek jarojn pli aĝan, kun sulkoj de laceco ĉirkaŭ la okuloj, sed sian. La virino ridetis — per tiu sama rigideta rideto, kiun Lena malamis en si mem. Kaj malaperis ĉe la sekva stacio. Hejme ŝin atendis la unua poŝtkarto. Sen poŝtmarko, sen adreso. Nur kaligrafia linio: "Baldaŭ...