Май. Шимбә иртәсе. Салкынча. Кояш әле уянып җитмәгән күрәмсең. Мин  скәмиядә утырам. Тиздән дәресләр башлана. Керәсе бер дә килми. Монда рәхәт. Аяз күк йөзендә бер болыт әсәре юк. Бөтен дөнья яшеллеккә күмелгән.  Якында гына сирень чәчәк атып утыра. Аның исе күңел җепләренә тиеп китә. Агачлар салмак кына шаулап тора.  Алар да сиреннең хуш исеннән хозурланалар сыман. Шушы табигатьнең матурлыгы, сафлыгы, тынычлыгы туган авылыма алып кайта мине. Ээх, хәзер авылда, бакча башында хозурланып йөрисе иде. Инде дистә еллар тапталган сукмак аша атлаудан да ләззәтлерәк мизгел бармы ул? Шушы сукмактан син, синең әтиең, дәү әтиең, бабаң, хәтта бабаңның бабасы да йөргән. Ул вакытлар нинди булган? Нәрсә уйлап барганнар икән? Тормышның авырлыгынмы, әллә алар да күтәренке күңел белән узганнар микән?  Кызык.