- Адам бір түнде иманды болып кетпейді. Өзін имандымын деп жүрген адамның басына күндердің күні іс түсер, сонда қайтерін білмей тығырыққа тірелер, басы қатар. Соңыра есін жиып, иманы нығаяр, артынша тағы да күмән тұңғиығына батар… Осылай кете береді. Белгілі бір межеге жеткенше басымызды тауға да, тасқа да соғамыз. Бірде діндар, бірде күнәһар, бірде екеуіне де жоқпыз. Бірде жұмақ, бірде тозақ. Тек осылай ілгерілейміз. Қадам басқан сайын Хақ Тағалаға жақындай түсеміз. Күмәнсіз иман жоқ.