Dymitr Mielnikow
Mieszkańcy Petersburga. Bardzo kocham wasze miasto. Do zakołowania w głowie. Do maniakalnego uzależnienia.
Na urodziny miastu Piotra!
Ten człowiek w kuchni komunalnej, jednej
na całe piętro snuł ze smutną ironią
o babciach w obcisłych kołnierzykach
o teatralnych torebkach w rękach,
ich ulubionych bluzkach i broszkach
o pudelkach, pinczerkach i o kotkach
a przy tym o lokalnym kolorycie
szczególnym sposobie życia czy bycia.
Bezsensownie upływały moje dni,
podobało mi się miasto Petersburg.
Starożytne, stałem w obskurnej bramie
kliknąłem zapalniczką, by w jej błysku
ujrzeć domy ruszające się z miejsc,
otwierały się zapisane księgi
historycznych, dębowych drzwi.
Bulgotała woda w rurach baterii,
Na marmurowym stopniu - dwie szklanki
stały - w nich jeszcze wino nie wyschło.
"Powiedz, wino, kogoś pocałowało?"
Wyszeptałem patrząc w ciemne okno,
"Oto miasto - metropolia cudów
postawiona na błotach żurawin..."-
A pod latarnię - z niewidzialnych niebios
zleciała lodowa pozłota.
Jeszcze ujrzysz nie tylko to w tym mieście,
wyjdziesz na Nabrzeże Admiralicji,
"Coj żyje" - przeczytasz napis na murze,
i Coj przeczyta i uśmiechnie się
łagodnie, minie cię, będzie na fali
i na Newie, gdzie pływają statki,
przejdzie swoim zamaszystym krokiem
i odpłynie w dal zasnutą chmurami.
9 sierpnia 2023 r.
Przełożył Stefan Kosiewski
Tłumacząc ad hoc 27 maja 2025 r. opatruję wyjaśnieniem: 28 letni Wiktor Coj, legenda rosyjskiego rocka, założyciel grupy KINO w sierpniu 1990 r. zginął we wypadku, wg. oficjalnej wersji zasnął za kierownicą, jego moskwicz wbił się w ikarusa. We wielu miastach pojawiły się ściany pamięci z napisami, jedna z nich na Arbacie.
Поэзия Дмитрия Мельникова
Питерцы, я очень люблю ваш город. До головокружения. До маниакальной зависимости. vk.com/wall-158089520_4698
С днем рождения, город Петра!
Тот человек на кухне коммунальной,
он говорил с иронией печальной
о бабушках в тугих воротниках,
о театральных сумочках в руках,
об их любимых кофточках и брошках,
о пуделях, о пинчерах, о кошках
и прочем очень здешнем колорите,
особом быте или бытии.
Бессмысленно тянулись дни мои,
мне нравился старинный город Питер.
Я выходил в обшарпанный подъезд
и щелкал зажигалкой, и при вспышке
я видел, как дома сходили с мест
и открывались записные книжки
дубовых исторических дверей.
Вода гудела в трубах батарей,
на мраморной ступеньке – два бокала
стояли – в них не высохло вино.
"Скажи, вино, кого ты целовало?" –
шептал я, глядя в темное окно, –
"Вот город – средоточие чудес,
настоянный на клюквенных болотах..."
И под фонарь – с невидимых небес
слетала ледяная позолота.
В том городе не то еще увидишь,
к Адмиралтейской набережной выйдешь,
"Цой жив" прочтешь на каменной стене,
и Цой прочтет, и улыбнувшись кротко,
опередит тебя, и по волне
и по Неве, где ходят корабли,
пройдет своей размашистой походкой
и скроется в заоблачной дали.
9 августа 2023 года