Мотал Рәмов Ауылым мәҙәктәре “Кейәү үлгән...” Ҡайны-ҡәйнәһенә ҡунаҡҡа килгән кейәүҙәренә оло хөрмәт күрһәтеп, ололар быға ҡәҙәр ул ауыҙына ла алмаған “зәм-зәм” һыуы менән һыйлап ташлайҙар. Тәүге рюмка уҡ башына һуҡҡан кейәү бала 3-4 рюмканан һуң бөтөнләй бәлтерәп төшә. Үҙенең иҫереп барғанын тойған егет, шыпырт ҡына тышҡа сығып, ҡайныһы кис ат арбаһында алып ҡайтҡан йәшел бесән араһына “сума”. Кейәүҙәренең тышта оҙаҡлап китеүенән борсоуға ҡалған ололар уны бер булып эҙләйҙәр икән. –Кейәү! Кейәү! Ауыл араһына сыҡмағандыр ҙа ул? – Ҡәйнә кеше айырыуса хафаланып, һөрәнләүгә күсә. – Кейә-ә-әүүү! Бесән тейәлгән арба эргәһендә һөрәнләгән ҡәйнәһенең тауышына иҫереп йоҡлаап ятҡан кейәү уяна ла бер талай аптырап ята. Шунан үҙен эҙләгәндәрен аңлап, бесән аҫтынан ғына тауыш бирә: –Кейәү үлгә-ә-әнн... “Был – одекалон түгел шул!” Бер йылы өс-дүрт ғаилә Йылайырҙан Баймаҡ районының Бөрйәнйылға ауылына яҡын ғына бесән эшләнек. Көн дә иртә менән тәгәрмәсле трактор арбаһында киләбеҙ. Көн буйына