Нәкъ шул исемдә дөнья күрде хөрмәтле шәһәрдәшебез Закуан ага Сәлимшинның яңа шигырьләр җыентыгы
Һичнинди тормыш авырлыклары‑сынауларына бирешмичә, күңел түрендә яшәешкә карата чиксез ихтирам‑сөю хисен саклаучы милләттәшләргә махсус багышланган диярсең ихлас шигъри юллар...
«Җырлар агыла чишмәдәй, Йөрәкләргә ял биреп».
Шулай дип ассызыклый Закуан ага Сәлимшин шигьри юлларының берсендә. Шигъри җанлы шәһәрдәшебезнең байтак иҗат җимешләре җырга салынган, сәләт ияләре аларны рәхмәтле тамашачысына сәхнәләрдән ишеттерә.
Еллар уза, ә җырлы‑шигъри чыганак саекмый, үз агышын дәвамлый... Очраклы хәл түгелдер, җәмәгать, тормыш рәвешедер, дигән уйдамын.
«Шигырь юлдаш, шигырь сердәш», — ди Закуан абый.
Сәнгатькә гашыйк кеше сүзләре. Матурлыкка, гүзәллеккә мөкиббән ихтирамлы якташыбыз. Шактый еллар танышбыз, шул җирлектән чыгып әйтүем. Чираттагы шигырьләр җыентыгы да бәянли бу хакта. Бер тында укып чыктым диярлек, әсәрләрдәге күренешләрнең һәммәсе кино кадрларыдай күз алдында тора сыман. Темалары да күңелгә ятышлы. Туган як табигатенә мәдхия, яшәү мәгънәсе хакында төпле‑җитди уйланулар. Һәм, әлбәттә, мәңгелек Мәхәббәт темасы. Кайсы гына иҗатчыны тирәли үтәр икән ул илаһи хис‑тойгылар?! Ирексездән хәтер йомгагы Закуан абыйның гомерлек юлдашы, бердәнбере Галия апага барып тоташа. Төз‑сылу гәүдәле, һәрчак матур‑ыспай, ягымлы йөзеннән елмаю нурлары сирпелер... Урыны җәннәттә булсын күпләрне савыктырган, яшәүгә ышаныч‑өмет биргән мәрхәмәт иясенең.
Закуан әфәнде белән Галия ханым. Ике бербөтен. Һич аерылгысыз алар минем өчен. Һәм, иманым камил, минем өчен генә түгелдер... Яңа җыентыкта тупланган шигырьләрнең күпчелеге моның анык дәлиле кебек. Тыңлагыз әле, чишмәдәй челтерәп аккан җырлы‑моңлы юлларны.
Ак сиреньдә юк гаеп,
Күк сирень дә гаепсез.
Уйларымнан чыкмыйсың,
Яши алмамдыр синсез...
(«Ак сирень эзләп йөрим»).
Янә дә юллар:
Җан җылысы, күңел хисе
Җәелгәндәй юлларга.
Төнбоеклар да җибәрә
Үз сәламнәрен сиңа.
(«Ак томан арасында»).
Әйе, чын мәхәббәт үлемсез! Башкача мөмкин дә түгел. Эзсез югалмый җылы‑эчкерсез хисләр.
Көн дә шулай таңнар ата,
Күңелгә нурларын сибеп.
Җир‑ана да бит шатлана,
Саф мәхәббәтне күреп. («Әллә айда»).
Табигатькә соклану, хозурлану тойгысына үрелеп бара мәхәббәт.
Карлы яңгыр тамчылары
Бөгәләр агачларны.
Ә күңелдән язлар китми,
Сагындыра шул чакны.
(«Кышкы буран да ямьле»).
Үзеннән‑үзе шигъри юллар калкып чыга сыман.
Җан җылысын бирә безгә җырлар,
Назлый сине кояш нурлары.
Күңелеңдә туган изге хисләр —
Киң җиһан һәм моңнар дәрьясы.
(«Моңлы җырга әйләнсен»).
Хәлбуки, яшәеш турында уйлануларга урын күп бирелә «моңнар дәрьясында».
Кемдер өчен гомер озын юллар,
Ә кемгәдер бары сукмак ул...
Әмма еллар узу белән адәм баласы билгеле нәтиҗәгә килә, алдагы буын вәкилләренә дә шул хакыйкатьне җиткерергә омтыла:
Эзләмик юкны, шатланыйк барга,
Ялгыш уйларның юллары кыска.
Изгеләре бит яталмас җирдә,
Күңелдә алар әйләнер җырга.
(«Ашыкмыйк әле яшәргә»).
Афәрин, иҗатчыга. Һәрвакыттагыча, мул тормыш тәҗрибәсе, күңел җәүһәрләре белән ихлас уртаклаша ул. Әйтер сүзе күп. Чөнки «уйлар һаман да яңара, күңел нәрсәдер көтә». Шуның белән кызыклы, фәһемледер дә тормыш көндәлеге. Арытаба ниләр язылыр, теркәлер анда — алдан белеп булмый. Анысын киләчәк күрсәтер. Шунысы анык — Закуан абыйның каләме чарлана, остара, яңадан‑яңа образлар, табышлар белән тулылана.
Үзе әйтмешли:
«Бар үтелмәгән юллар,
Җырланмаган җырлар бар».
Барысы да алда әле. Ләззәтле шигърият‑рухият галәмендә кинәнеп йөзәргә, онытылмас сихри мизгелләр кичерергә насыйп булсын иҗатчыбыз дусларына!
Кабатлана язмыш
Кабатлана язмыш, кабатлана,
Бездә түгел, гомер түземсез.
Кеше сөя икән, димәк яши,
Зур мәхәббәт мәңге үлемсез.
Барысы да калды үткәннәрдә,
Бүгенгесе инде бары сагышлар.
Икебез бит ике тарафларда,
Ник аяусыз икән язмышлар.
Язмышлардан гаеп эзләмик,
Без үзебез салыйк күперне.
Озак еллар сакланган мәхәббәт
Янып бетә алмый сүнәрме...
Күңелдәге яшьлек ялкыннары
Кабынсыннар иде яңадан.
Тыямын мин, йөрәгем тыңламый,
Исемеңне әйтә кабат, кабаттан.
Закуан Сәлимшин
Сәлия ГАРИФУЛЛИНА