Тавык төшенә тары керә дигәндәй... Эшкә бәйле төшләр еш күрәм мин. Бервакыт ниндидер сәер җиргә килеп чыктым. Аерым ачык шуны хәтерлим, бу төшнең бер өлеше кабатланган кебек: мин бу урында инде икенче тапкыр йөрим. Акрын гына таныш коридордан керәм, телефонны алам, видео төшерә торган форматка әзерлим. Хәрби кеше автоматын корган кебегрәк кыланмышлар. Атлавым да шул чама, аяклар мамык инде, идәнгә басканың ишетелми. Озын коридорның яктырак җирендә, томанлырак урында кемнәрдер бар. Һәм мин камераны шунда төбәп акрын гына сөйли башлыйм: “Хөрмәтле газета укучыларыбыз! Без бу больницада булган идек, сезне Петр әфәнде белән таныштырган идек инде. Теманы дәвам итеп сезгә яңа видео репортаж тәкъдим итәбез”, – дим. Ул арада каяндыр бер чая санитарка килеп чыга да, “безгә кунакка журналистлар килгән, сезне хәзер фото-видеога төшерәләр” дип чәрелдәргә тотына. Авырулар тарала, камерадан йөзләрен яшерәләр, качалар. Миңа теге Петр әфәнде кирәк!
Баш мие бу психушкада кайчан булганыбызны, бу ирнең кемлеген искә төшерергә тырышып газаплана. “Бу төш бит, төш шундый буталчык инде ул, кабатланып кергәне бигрәк тә”, – дип уйлый баш мие. Үзем телефонымны томандагы халыкка төбәп барам. “Петр әфәнденең кичергән фаҗигасе турында сезгә сөйләгәч бик күп кайтавазлар килде. Ярдәм кулы сузарга әзер мәрхәмәтле газета укучыларыбызга зур рәхмәт. Ләкин аның бүгенге көндә больницага эләгүе, мондый учреждениеда булуы тагын да аяныч. Петр әфәнде, үзегезне ничек хис итәсез? Без сезгә ничек ярдәм итә алабыз”, – дип кемнеңдер артыннан теркелдим. Петр әфәнде дигәнем бик горур кыяфәт белән миннән читләшергә, камерадан качарга маташа. Кызыллы-каралы, яшелле гади бер авыл әтәче үзе. “Сез мине хәтерлисезме? Теге чакта булышкан идек. Без сезгә яңадан ярдәм кирәген белеп килдек. Безгә күршегез шалтыратты. “Акчарлак” журналистларын чакырырга кушканыгызны әйтте”, – дип артыннан барам. Төшемдә бу минем өчен чын кеше инде, мин аны әтәч дип уйламыйм да. Баш мие йокыга киткән ахры. Шулвакыт баягы Петр “әфәнде” кинәт кенә борылды да телефонымны каты гына итеп чукып куйды. Уянып киттем. Төштәге борчылуым, кемгәдер чын күңелдән яхшылык эшлисем килүе, аның бүгенге хәлгә калуына өзгәләнүем бар җанымны биләп алган иде. Баш мие дә айнып китте. “Әтәч бит ул, нинди әфәнде булсын”, – ди. Каядыр томан артында, “бу төшне кайчан күргән идем, кайчангы төшнең дәвамы булды әле бу” дигән сорау шәүләсе тора. Теге больница эченә кергән юл, коридор яңадан күз алдына килә. Һәм бик нык йокы килә. “Эх, бүтән төш күрми генә бераз йокларга иде”, – дип хыялланган арада коллегалар белән музейга кереп китәм. Язгы кар сулары астында калган Америка батутларын төштә генә күрмәсәң, бу арада гына тагын кайдан табасың әле...
Альбина Гайнуллина
