“Таныдыңмы?!”

“Таныдыңмы?!”

Автобуста барам. Кеше күп. Нинди генә матур уйлар килми башка. Көне-көне белән шулай була бит ул, кояш нуры күрсәң дә сөендерә, яфрак лепердәвенә дә күңел була. Күзләр дә көлә, иреннәр дә елмая. Шулай барган арада бермәлне ерактан, халык арасыннан миңа таба карап елмайган берәү шәйләнде. Игътибар итмәгәнгә сабышам, урамга карыйм имеш. Күз чите белән үзем шушы кешене күзәтәм. Тик торганда сиңа төбәлеп елмаеп тормыйлар бит инде. Салонны күзләгән булып, борылып искәреп тә алдым. Шатлыгыннан үзе кояш булып балкый бу бәндә. Урта яшьләрдә, безнең тирә булырга тиеш. “Әстәгыфирулла тәүбә, кем микән бу”, – дип искә төшерергә тырышам хәзер. Мин уйлаган арада кул да селтәп алган кылана шунда. Шыплап тыгызланып кереп баскан халыкны аралап акрын гына миңа таба килә башлады, җитмәсә.

Еш кына шулай, каршыңа килеп басалар да “сәлам, таныдыңмы” диләр. Танымый ни?! Исемеңне, кемлегеңне генә хәтерләмим. Ә болай, ник танымаска!

Берсендә шулай банкомат яныннан кузгалып киткәндә бер егет килеп басты каршыга. Кочакларын җәеп күрешергә килә. Чалымлап таныш кеше булырга тиеш дип чамалыйм инде. Татарча эндәшкәч тәнгә дә җылы керде. Исемемне белә, авылдашларны, таныш-белешләрне искә алып сөйли бу. Чит кеше түгел дигән сүз. Син кем дияргә йөрәк җитмәде, кочаклашып, күрешеп сөйләшеп тор да, аннары кемлеген сора имеш. Белдекле кыяфәт белән, бар көчемә елмаеп сөйләшәм. Лакин аның кемлеген искә төшерергә тырышуымнан кашларым җыерылып-җыерылып киткәнен тоям үзем. Көлеп җибәрде бу. “Әй, Альбина, үтерәсең син, танымасаң да сер бирмисең, әйме?!” – дип көлә. Хәтереңне! Классташымның энесе булып чыкты, чукынчык егет!

Теге кеше килеп җитә инде, мин аның кемлеген аңыша алмагач, авызын ерып миңа килгәнен күрмәмешкә сабышып торам. Күз чите белән күзәткәнемне генә тоеп алмаса ярый инде. Бөтенләй исемә төшерә алмасам, “картаябыздыр инде, хәтер әллә кая китә шунда” дип шаярткан булырмын дип план корам. Иллә уңайсыз. Телефоннан берәрсе шалтыратып “таныдыңмы” дигәч тә югалып калам кайчак. Ә монда күрешү шатлыгыннан май кояшыдай балкып килә берәүләр. Беркөн такси чакыргач та, әллә кайчан бергә эшләгән хезмәттәшкә туры килдем. “Син бер дә үзгәрмисең, гел шундый көләч, ягымлы”, – дигәч аптырап киттем башта. Ярый тагын ул оялтып тормады. Шунда ук үзенең кемлеген әйтеп салды. “Йөзеңә карамаган да идем, танымадым шул” диюдән узмадым мин дә. Отпуск вакытында таксида эшләп ял итә икән. Ипотека шулай инде ул. Алдыңнан тартучы, артыңнан этүче булмаса, ялның да керем китерә торганын сайларга тырышасың.

Уйлар өереннән баш кайнап чыгам дигәндә көләч адәм яныма ук килеп җитте дә: “Сколько лет! Ты как тут оказалась?” – дип артымда торган кызны кочып алды. Ярый әле күрмәмешкә сабышып торганмын дип җиңел сулап куйдым. Каһәр, котны алды бит.

Альбина Гайнуллина #ничекбаршулай #журналисткөндәлеге