Ышаныгыз кешеләргә! Мин үпкәләп-рәнҗеп яткан булам, ә алар мине врач апа янына алып бардылар. Иң рәхәт урын түгел, әлбәттә: колакны чистарталар (аннан чыккан пычрак, әйтергә оят!) Әле җитмәсә чистартканда кычыттыралар; укол кадыйлар; мәмигә төргән булып дару бирәләр, әмма түзәрлек. Шулай да арытты, кайтуга йокларга яттым. Бүген мин тәгаен аңладым: минем исеме Фокси. Чөнки әле хуҗалар, әле табибә “Фокси, Фокси, курыкма” дип тынычландыргандай иттеләр, куркуга урын калмаслык итеп юаттылар.
Көннәр узган саен, хуҗаларымның күңелен, йөрәген ныграк аңлыйм шикелле. Мин шаян, бары йомгак, туп тәгәрәтергә сәләтле песи кисәге түгел ул. Хуҗа апа кайчагында мине кулына ала да: “Син Болыт түгел шул”, – дип авыр сулый, аннан колак артымны кашыган була. Әлбәттә, мин Болыт түгел, Фокси булгач Фокси! Тик моңа да үпкәләмим. Аңлавымча, Болыт монда миңа кадәр торган песи, аның исе инде сизелми дә диярлек. Аның фотоларын караса, хуҗа апаның күзләре дымлана. Юаныч эзләп минем яныма килә, ахры: сыртымны бертуктаусыз сыйпый башлый. Ашаганда да, йоклаганда да, юынып утырганда да сыйпый. Уфф, туеп бетәм кайчагында. Әле, мин яланып утырганда, бармакларын да ирен турыма ук китерә, кайчак, тешләп куйгач, “Ә менә Болыт безне ярата, үз итә, бармакларны да, битләрне, чәчәләрне да кат-кат ялый иде”, – дигән була. Аңлый алмый, ахры: әнием, энем, һич булмаса, песи дустым булса, юындырыр идем, әмма кешеләрне яларга???
Мин хәзер качышлы уйнарга өйрәндем.
Бер көнне барсыннан да качып шкафның иң югары тартмасына кадәр үрмәләгәнмен. Башта качканымны сизмәделәр. Сизелер-сизелмәс ярыктан беркадәр карап торганнан соң йомшак шәмәхә күлмәк өстендә йоклап киткәнмен. Күлмәктән кечкенә кыз исе килә, ә мин аның янәшәсендә йоклап китәргә күнеккән идем. Уянганда...уянганда өйне әллә нинди курку, шом исе биләп алган иде. Бераздан авазларны да аермачык аңлый башладым: “Фокси, Фокси, кайда син?”, – дип кабатлый иде кешеләр. Рәхәтләнеп киерелгәннән соң әкрен генә аска кадәр төшүем булды, кечкенә кыз: “Фокси, Фокси табылды”, – дип, мине кулына күтәреп алды. Бу көнне мин яңа сүз өйрәндем: “яратам”. “Мин бит сине яратам, кая качтың, нигә куркыттың?” – дип кат-кат сорады хуҗа апа, хуҗа апа түгел хәзер – икенче әнием. Уңайсызланып, күзләренә карадым, песи әни безне яратканда озаклап-озаклап ялый иде, шуны хәтерләп, мин кеше-әнинең бармакларын, кулын ялап алдым, аның йомшак куллары күкрәк турысына китереп кыстылар, иң шомлы уйлар, иң явыз җил дә миңа тия алмас кебек тоелды. Эчке тавыштан тагын бер серле сүз-киңәш яңгырады: “Сез хәзер бер бөтен”. Шуны раслап, мин дә кеше-әнинең, аның янына килгән кеше-әтинең, кеше-апаларымның бармакларын аерым бер дәрт белән юарга тотындым. Хәзер инде бар дөньяга билгеле: без – бер гаилә, йөрәкләребез бәйләнгән, исләребез уртак (дөрес, моның өчен аларны ешрак ялаштырырга туры киләчәк!).
Ә төнлә минем төшемә аклы-сорылы, зур яшел күзле песи керде, ул миңа карап, әллә елый, әллә елмая иде.
Песи ап-ак юрган-болытка утырып салмак кына тирбәлә, ул болыттан миңа таба мәхәббәт җепләреннән үрелгән алтын нур агыла, имеш мин ул нурны җыярга, гаиләм белән уртаклашырга тиеш, барлык балкыш-мәхәббәтне үземә җыеп туплап бетергәндә генә, “Бу бит Болыт!” дигән уй йөрәгемне телгәләп узды. “Менә нинди икән син, Болыт! Әни бит синең фотоңны еш карый, сине сагына, сине һаман ярата! Сине дә, мине дә ярата! Син минем абыем”, – дип кычкырырга телим төшемдә. Ә Болыт миңа карый да, әллә елый, әллә елмая. Уянып китеп, төштәге тылсым таралып беткәнче дип, әнинең култык арасына кереп яттым. Төш аралаш мине кысып-кысып кочаклавын, “Болытым минем, Фокси, яратканнарым” дип аңлашылыр-аңлашылмас сүзләрен ишеткәннән соң, яңадан изрәп йоклап киткәнмен.
Дуслар, хикәя ошаса, язылырга һәм "лайк" куярга онытмагыз, зур рәхмәт! Ә Болыт язмышы белән без, Алла бирсә, алга таба танышырбыз әле!