Бервакыт Мөхәммәд (с.г.с.)нең оныклары дөяле булырга телиләр һәм бу хакта бабаларына әйтәләр. Әмма бабаларының матди хәле аларга дөя алып бирерлек булмый. Безнең күбебез мондый хәлдә калганда “Акча юк әле. Башка вакытта алырбыз”, – ди. Балалар акча юклыкны, аны табу җиңел түгеллекне аңлап үссен, дибез. Шулай кирәк дип саныйбыз, безнеңчә, бу – тәрбия чарасы. Ә динебез алай санамый. Акча юк, дип әйтүебез белән баланың хыялларына, теләкләренә генә чик куябыз, аларны фәкыйрьлек психологиясенә чумдырабыз икән. Алай гына да түгел, акчага гайре табигый мәгънә биреп куябыз. Төгәлрәге, аннан “патша” ясыйбыз икән бу гамәлебез белән. Тагын бернәрсә игътибардан читтә кала, ул да булса, “башка вакытта алырбыз” дигән сүзләребез. Чынлыкта, башка вакытта да алынмаска мөмкин. Сер түгел, без бу сүзләрне, гадәттә, бала тынычлансын өчен генә әйтәбез һәм күп вакытта онытабыз да. Әйе, онытабыз... әмма баланы алдаган булабыз, чөнки вәгъдәбездә тормадык. Ә вәгъдә бирү – ул амәнәт, динебез өйрәткәнчә, аны үтәмичә калырга ярамый. Шулай итеп, “Акча юк әле. Булгач алырбыз” дигән ике кыска гына җөмлә тәрбия эшендәге ике зур хата икән. Ә инде оныклары дөя сорагач Пәйгамбәребез (с.г.с.) нишләгән, дисезме? Ул аларга акча юк димәгән, соңрак алырбыз дип тә вәгъдә итмәгән. “Әйдәгез, утырыгыз. Бәлки миннән яхшырак та дөя чыгар әле”, – дигән. Оныклары куанган, һәм бабаларының аркасына менеп атланган, көлгән, уйнаган. Теләкләре онытылган. Дөресрәге, Аллаһның илчесе балаларның хыялын, уенда гына булса да, тормышка ашырган яки аларны “дөяле” иткән. Пәйгамбәребез (с.г.в.)нең сабыйлар белән мөгамәләдә үзен балаларча самими тотуының тагын бер хикмәте түбәндәге хәдисеннән дә аңлашыла: “Безгә, пәйгамбәрләргә кешеләр белән аларның фикерләү дәрәҗәсеннән чыгып сөйләшергә кушылды”, – дигән ул.