Рӯзе Зоғе дар парвоз буд. Кабкеро дид, ки дар рӯи замин мехиромад ва бо он рафтору хиромидани зебо дили наззорагӣ сайд мекард. Зоғро хиромидани кабк хуш омад ва орзуи рафтани ӯ дар замири дилаш ҷой гирифт. Пас ба хидмати Кабк камар баста, тарки хобу хӯрд гирифта, дар паи он такупӯй пайваста, аз паси Кабк медавид ва тамошои ҷилваҳои ӯ мекард. Рӯзе кабк гуфт: -Эй девдидори тирарухсор, мебинамат, ки ҳамвора гирди ман мегардӣ, мақсуди ту чист? Зоғ гуфт: -Эй зебохӯи хандонрӯй бидон, ки маро хоҳиши рафтори ту дар сар афтодааст, ки аз паси ту мегардам, ки он рафторро омузам ва пеши ҳамсарони худ фахр кунам. Кабк қаҳ-қаҳа зад ва гуфт: Ҳайҳот - ҳайҳот, оё ту куҷову мо куҷоем. Роҳи ман дар вазъи дигар аст ва равиши ту дар вазъи дигар. Аз ин хаёл бигзар ва ин андешаро аз даст бидор. Зоғ ҷавоб дод: - ман ки ба коре азм кардаам, ба афсуну афсона тарк нахоҳам кард. Бечора Зоғ муддате дар ақиби Кабк бидавид ва рафтани ӯ наомухта рафтори худ низ фаромуш кард. ( А