Με λένε Ιουλία. Καλώς ήρθατε στην σελίδα μου!
Θα γράψω εδώ τα κείμενα για την ελληνική γλώσσα και τον ελληνικό πολιτισμό. Αν τυχαία θα βρείτε κάποια λάθη μην ντρέπεστε να μου το πείτε.
Ελπίζω ειλικρινά ότι η ιστοσελίδα αυτή θα είναι χρήσιμη για όσους μαθαίνουν την πανέμορφη ελληνική γλώσσα.
Θα συζητάμε λέξεις, γραμματική, μετάφραση σε άλλες γλώσσες.
Θα διαβάσουμε τις εφημερίδες και τα περιοδικά, λογοτεχνικά έργα και τα επιστημονικά άρθρα.
Τώρα θα παρουσιαστώ ένα άρθρο που είναι το αποτέλεσμα της συνεργασίας μου με την δημοσιογράφο και συγγραφέα Ιρίνα Ντρόνοβα.
Στη σκεπή του αυτοκινήτου κοιμάται μια γάτα. Πίσω της βρίσκεται το λαμπρό μοντέρνο κτίριο από το σκούρο γυαλί, που σχηματίζει γωνία με τον Παρθενώνα.
Ήξερα πως περπατώντας στα σοκάκια των Αθηνών, αργά η γρήγορα θα δω την Ακρόπολη. Σχεδόν χάθηκα, βρέθηκα σε κάποια μικρή αυλή, άνοιξα την εξώπορτα και να την … Η γάτα τεμπέλικα σήκωσε το κεφάλι της και άθελά της γλίστρησε έξω από τη φωτογραφία. Βγαίνω στο δρόμο, παραγγέλνω έναν καφέ και θέλω να απολαύσω την κάθε στιγμή, κοιτάζοντας τους άσπρους στύλους στις πρώτες ακτίνες του ηλίου – είναι αυτό που με προσέλκυσε σαν μαγνήτης από τα παιδικά μου χρόνια. Βγάζω από την τσέπη τη μασκότ μου, την μικρή κουκουβάγια. Να βλέπεις και εσύ, πιστή συντρόφισσα μου! Απορρόφησε όλη την μαγεία αυτού του τόπου, νιώσε την αρμονία των Αθηνών.
Πρωί πρωί κοντά στην Ακρόπολη βλέπεις μόνο μερικούς τουρίστες. Κανένας ακόμα δεν ενοχλεί τον άλλο και μπορείς να βρεθείς ολομόναχος με το παρελθόν, ακόμη και να μεταφερθείς εκεί, αν έχεις αρκετή φαντασία. Μετά τον ανήφορο στρέφομαι να κοιτάξω την Αθήνα και την βρίσκω καταπληκτική. Τουλάχιστον αυτή την ημέρα ο ουρανός ήταν γαλανός και λαμπρός, χωρίς συννεφιά, και τα άσπρα σπίτια κάτω δεν φαίνονται σαν άτακτα ριγμένα μπλοκ από μπετόν.
Ο μαρμάρινος ανηφορικός δρόμος μπροστά στον Παρθενώνα λάμπει σαν να είναι παγωμένος. Μερικοί γερανοί, κάποια οχήματα, οι εργάτες που δουλεύουν στην συντήρηση... Ναι... Και υπόσχονταν ότι μπορείς να δεις την Ακρόπολη χωρίς σκαλωσιές. Πράγματι οι σκαλωσιές έχουν σχεδόν φύγει, αλλά τους γερανούς είναι σχεδόν αδύνατο να τους αποφύγεις όταν βγάζεις φωτογραφίες. Μα θα μπορούσε να είναι και χειρότερα. Έλεγαν ότι θα κλείσουν την Ακρόπολη εξαιτίας μιας απεργίας. Τύχη? Όχι, απλά είπα στον εαυτό μου: «Αν θα είναι κλειστή σήμερα θα την δω αύριο». Δεν θα λειτουργεί το μετρό? Θα σταματήσουν τα λεωφορεία? Εντάξει, θα περπατήσω πριν πιάσει η ζέστη. Και με τη ζέστη πράγματι δεν μπορείς να κάνεις τίποτα...
Σε δυο ώρες η ζέστη γίνεται ανυπόφορη, θες να χωθείς στην σκιά των ελιών. Ο μαύρος σκύλος ψάχνοντας για δροσιά ξάπλωσε στις μαρμάρινες πλάκες αγνοώντας τα χιλιάδες πόδια μπροστά στη μύτη του. Το παιδάκι «μελετάει» το τοπίο μπουσουλώντας χάμω. Και δοκιμάζει τις μικρές πέτρες στο δρόμο. Ο αληθινός ερευνητής! Ακόμα ένα παιδί μερικών μηνών με χαρούμενο ύφος κάθεται στον σάκο. Και κάποιοι με λυπούνταν: «Πως θα μπορέσεις να περπατάς στην Αθήνα με τέτοια ζέστη; Σήμερα προβλέπεται +38!»
Μετά 10 π.μ. η Ακρόπολη θυμίζει μια φωλιά μυρμηγκιών: η μια ομάδα από τουρίστες μετά την άλλη. Ρίχνω ένα βλέμμα αποχαιρετισμού στην Αθήνα. Κάποιος έχει πετάξει μια τσαλακωμένη πετσέτα στο χώμα. Η γνωριμία με το ωραίο γίνεται με πολλούς διαφορετικούς τρόπους…
Θέλω να χωθώ στη σκιά του νέου Μουσείου της Ακρόπολης, αλλά για λίγο καθυστερώ. Το ειδικό διαφανές υλικό, όμοιο με το γυαλί, μας επιτρέπει να δούμε ερείπια της αρχαίας πόλης κάτω από τα πόδια μας.. Η έκθεση συνεχίζεται στο ίδιο το μουσείο. Και ακόμα δεν ξέρεις που να κοιτάξεις: πάνω, κάτω, δεξιά, αριστερά... Εδώ πραγματικά μια μέρα δεν είναι αρκετή να τα δεις όλα και να τα δεις προσεκτικά.
Τα γνήσια γλυπτά του Παρθενώνα και των άλλων ναών της Ακρόπολης φαίνονται να είναι αχειροποίητα έργα, πρώτα απ’ όλα λόγω του τεράστιου μεγέθους αλλά και της πολύπλοκης σύνθεσης. Κάτι λείπει, αλλά αυτό που έχει σωθεί είναι μαγικό, δεν μπορώ να βρω άλλη λέξη.
Σε κάποια γλυπτά έχουν σωθεί απομεινάρι βαφής: και κοιτάζουν οι παρθένες μέσα απ τα βάθη των αιώνων με τα ωραία μάτια τους. Έχει πολλά αγάλματα της Αθηνάς, από τεράστια ως μικρά. Θες να αγγίζεις τον χιτώνα της, και αυτό είναι μαγεία...
Δεν αμφέβαλα ποτέ για την αυθεντικότητα του μύθου για την Αθηνά που νίκησε τον Ποσειδώνα – η εικόνα της είναι η πιο αληθινή στην ΄΄Ιλιάδα΄΄ του Όμηρου. Από τον δεύτερο όροφο, μέσα από τα τεράστια παράθυρα φαίνεται η Ακρόπολη. Σ΄αυτό το μέρος, που η Αθηνά φύτεψε μια ελιά πάνω στο βράχο, προς το παρόν φυτρώνει ενα ελαιόδεντρο. Φυσικά δεν είναι το ίδιο. Μα αν όλες οι ελιές προέρχονται από δω, τι αλλάζει?
Μετά το μουσείο πηγαίνω στο Σύνταγμα για να δω τους στρατιώτες της φρουράς, τους ευζώνους και να περπατήσω λιγάκι στον Εθνικό κήπο. Παράξενο μου φαίνεται ότι μια τόσο ζεστή μέρα κανένας δεν κρύβεται στις σκιές των δέντρων. Μόνο σε ένα δρομάκι ένα τηλεοπτικό κανάλι «γυρίζει» τις συζητήσεις των συνταξιούχων που κάθονται στα παγκάκια. Προφανώς μιλάνε γιατο νέο συνταξιοδοτικό νομοσχέδιο και αγανακτούν.
Στην πλατεία δεν έχει πολλούς τουρίστες. Περίμεναν το τελετουργικό της αλλαγής φρουράς του μνημείου, βγάλανε φωτογραφίες και έφυγαν. Πάλι, γύρω περπατούν μόνο τα περιστέρια και δίπλα, στη σκιά κοιμάται ένας σκύλος. Για κάποιο καιρό οι εύζωνες κρύβονται στα ΄΄σπιτάκια΄΄ τους. Ο χαρούμενος προεδρικός φρουρός με κανονική στρατιωτική στολή μπαίνει μέσα και σκουπίζει τα πρόσωπά τους με μια πετσέτα. Δεν είναι καθόλου εύκολο να κρατάς την τιμητική φρουρά κάτω από τον ζεστό ήλιο! Η βαμβακερή φανέλα, οι λευκές μάλλινες κάλτσες, τα κόκκινα καπέλα, παρόμοια με τούρκικα φέσια, κατασκευασμένα από τσόχα, τα τσαρούχια το βάρος των οποίων μπορεί να φτάσει και τα τρία κιλά το καθένα.
Το ιερό στρατιωτικό έθιμο, με ακατανόητες, αλλά μαγικές κινήσεις των χεριών, των ποδιών και του κεφαλιού, πραγματικά γοητεύει. Οι στρατιώτες της Προεδρικής Φρουράς με τα τουφέκια τους, οι οποίοι εκτελούν ασκήσεις συμβολικού χαρακτήρα κάθε μία ώρα με χαρακτηριστική ακρίβεια κάνουν συγχρονισμένες κινήσεις. Οι εύζωνοι πηγαινοέρχονται ο ένας προς τον άλλο, χωρίζουν, πλησιάζουν, κουνάνε τα χέρια τους, χτυπούν με τα τακούνια των τσαρουχιών τις πλάκες. Οι κινήσεις των ευζώνων είναι στην πραγματικότητα ένα είδος ιστορικής χορογραφίας. Οι στρατιώτες παρελαύνουν στην πλατεία. Κατά το βηματισμό ενός εύζωνα ακούγεται ο επιβλητικός ήχος για τον οποίο ευθύνονται τα καρφιά που είναι καρφωμένα στη σόλα κάθε τσαρουχιού. Είναι ένας χορός με αυστηρά, ατάραχα πρόσωπα. Όταν όλα τελειώνουν οι τσολιάδες στέκουν προσοχή κοντά στα φυλάκια τους και όλοι βιάζονται να βγάλουν φωτογραφίες μαζί με το σύμβολο της Ελλάδας. Η πιο μεγάλη ουρά για φωτογραφίες είναι στον πιο ωραίο εύζωνα. Ο προεδρικός φρουρός κουβεντιάζει με κάποιον, γελάει, έχω εντύπωση ότι συνάντησε παλιούς γνωστούς του. Λίγα λεπτά ακόμα και η πλατεία είναι πάλι άδεια.
Έμαθα πως μπορώ να φτάσω στην ακτή, περιμένω το λεωφορείο και με τη δροσιά του κλιματισμού ξεκινάμε προς την παραλία. Πρέπει να κάνω υπομονή – ο δρόμος κρατάει μισή ώρα. Και υπάρχει κίνδυνος να σε κλωτσούν με το βρεφικό καροτσάκι ή με την σανίδα για σέρφινγκ ή να ακουμπούν στο πόδι σου το καλάθι για τα ψώνια. Για κάποιο διάστημα το λεωφορείο πηγαίνει κατά μήκος της ακρογιαλιάς και μπορείς να κατέβεις σε οποιαδήποτε στάση. Όσο για μένα δεν ξέρω ποιά να επιλέξω.
Μετά το δροσερό λεωφορείο, η ζέστη αγκαλιάζει το σώμα μου. Πηγαίνω στο παραλιακό καφενείο, παραγγέλνω έναν φραππέ. Φυσάει ζεστός αέρας χωρίς να δροσίζει καθόλου. Η γαλάζια θάλασσα είναι κοντά, δελεάζοντάς μας με την καθαρότητα της. Πράγματι εδώ κολυμπάνε μόνο οι ξένοι που δεν σκέφτονται για το χημικό περιεχόμενο του νερού. Οι έλληνες φυσικά προτιμούν να πάνε στα νησιά.
Από τα παράθυρα των σπιτιών που βρίσκονται στους λόφους της ακρογιαλιάς πρέπει να έχει μια εκπληκτική θέα στη θάλασσα. Κανείς δεν μπορεί να πει ότι η Αθήνα είναι παραθαλάσσια πόλη. Και εγώ σκέφτομαι πως θα διανύσω 7 χιλιόμετρα μέχρι το κέντρο της πόλης, που κάνει περισσότερη ζέστη, αλλά εκεί αισθάνεσαι πιο άνετα. Στο κέντρο μπορείς να φτάσεις παντού με τα πόδια, αλλά εδώ δυστυχώς πρέπει να περιμένεις το λεωφορείο.
Απόψε θέλω πάλι να δω την Ακρόπολη και πηγαίνω στο Μοναστηράκι. Όλοι μου λένε: Να προσέχεις! Αλλά εγώ δεν ακούω τις συμβουλές. Γοητευμένη βλέπω ηθοποιούς στους δρόμους, ενώνομαι με την χαρούμενη παρέα στην πλατεία και ξεχνώ πως φοβάμαι. Και αυτό δεν έχει τίποτα κακό. Αν δεν έχεις στην τσέπη σου πολλά λεφτά μπορείς απλώς να απολαύσεις τη ζωή και να σταματήσεις να ανησυχείς.
Μετά πάω στο στενό δρομάκι επάνω, στρίβω δεξιά. Στις ταβέρνες με προσκαλούν στο βραδινό γεύμα. Αλλά εγώ ξέρω που πηγαίνω. Ναι... Νομίζω πως ξέρω.
Σε ένα λεπτό βλέπω την Ακρόπολη με την θεϊκή της λάμψη. Και γύρω απλώνεται ο σκοτεινός ουρανός.
Το λεπτό φεγγάρι φαίνεται στην κορυφή του κυπαρισσιού. Η γάτα ξαπλώνει στη ζεστή μαρμάρινη πλάκα. Και εγώ θα ήθελα να ήμουν γάτα αυτή τη στιγμή. Ο σερβιτόρος έφερε το κρασί και τα μεζεδάκια. Αλλά εγώ δεν έχω όρεξη για φαγητό. Στον αέρα ακούγεται ο διαπεραστικός ήχος της μουσικής, στον αέρα πετάει η αγάπη. Αχ, αγάπη, αγάπη, αγάπη...
Και θέλεις να πεις: «Η καρδιά μου ανήκει μόνο σε σένα...».
Φυσικά σε σένα, Ελλάδα μου!