“Авыл халкы милләт турында уйлап та карамый,” - дип язгансың бер мәлне. И, саруымны кайнаттың инде шул сүзең белән. Уйламый, ди менә! Әллә нәрсәләрнгә кереп китәм кайчагында, энем. Милли киемнәр турында уйланып яттым бүген төн буена. Яшь чакта мин биеп тә йөрдем бит. Төрле тамашаларда катнашып, күрше-тирә авылларның сәхнәләрен бер иттем. Менә шул чакларда татарның милли киемнәрендә кесә юклыгына эчем поша торган иде. Без бит инде бөтен нәрсәне дә кесәдә йөртергә гадәтләндек, ә гадәт ул чирдән яманрак - бер эләктерсәң, мәңге котыла алмыйсың.
Хәзер артык пошынмыйм да инде. Кесәгә салырлык нәрсәләр сирәгәя, тәмәкене ташладым, пенсияне картага күчерәләр. Шулай да хәзер мин яшь чакларны искә төшерәм дә уйланып йөрим. Татарның бию киеменә ни өчен кесә текмәделәр икән, дим. Бүтән халыкларныкында бар иде бит ул. Ә безнекендә юк. Менә син бер мәлне:”Бүтән халыкларда булган нәрсә бездә дә булырга тиеш,” - дигән кебегрәк язып чыктың да ул. Белмим инде, энем, тиеш микән?
Яшәгән саен дөнья күрә