Келгенден бери кайын энеме жакпай койдум. “Чынынын гүлү артты карап калыптыр, ордуна туура койбойсуңбу”,-деп эле артыман аңдып турчу. Шыпыргыны ордунан 10 см алыс жатып калса, болду согуш башталат. Башында кайын энемди түшүнгөнгө аракет кылып жүрдүм. Адам болгондон кийин, биздин деле чыдамыбыз түгөнөт экен
“Менин жеңем сиз болосузбу?” Кирип келип эле бетимден өөп учурашты. Үйдөгүлөрдүн баарына белек алыптыр. Мени да унутпаптыр. “Сизге өзүм тандадым”,-деп кооз көйнөк берди. Аябай сүйүндүм. Азыр ошол көйнөктү кийип алып баян жазып отурам.
Кайын энем өзгөрдү. Кылгандарыма мурункудай асылбай, кайра өзү жардамдаша турган болду. Башында маани берген жокмун. Себеби ачуу сөздөрүнө дале таарынычым бар эле. Бара-бара таптакыр башка адам болуп калды. Күйөөм жок күндөрү деле, “кызым” деп чакыра баштады.
Бир күнү идиш жууп жатсам кайын иним келип, “жеңе, апамдын башы ооруп жатыптыр, барып кармалап берип коесузбу”,-деди. Барсам кайын энем телевизор көрүп отуруптур
- Апа, башыңызды кармап берейинби?
- Башымдан ооруп жатканын кайдан билдиң?
- Неме...
-Мейли кармасан кармап берчи, чыдабай калдым.
Ал аңгыча сүйлөшүп отуруп көп окшоштуктарыбызды таптык. Мисалы, экөөбүздүн тең жаңгакка, жүнгө, унга, чөпкө аллергиябыз бар экен.
Көрсө, кайын иним экөөбүзгө алмак-салмак келип “апам же жеңем сиз жөнүндө жакшы сөздөрдү айтты”,- деп, оюнан ар нерселерди чыгарып, акырын шыбырай берчү экен. Анан кайын энем экөөбүз тең анын сөзүнө ишенип, “мени жакшы көрөт турбайбы”,- деп жибий баштаптырбыз. А чынында ит-мышыктай болуп эле жүргөнбүз.
Азыр кайын энем экөөбүз эмне гана жумуш болбосун чогуу акылдашып кылабыз. Кайын иним болсо, кайра Россияга кеткен. “Ии, кандайсыңар анан”,-деп күлүп чалып калат. Кетип жатканда тартынып рахмат айта албай калгам. Азыр силер аркылуу ыраазычылыгымды айткым келет.Бакы чон ырахмат сага!