Хонасида юраги касалларни анкеталарини ўрганиб ўтирган Самирни юраги жиз этди, бадани жимирлаб кетди. Шартда ўрнидан туриб дераза олдига келди. Қуёш ботаётган эди, соатига қараса, эрталабки 10:15 эди. Ҳайрон қолди, вахимага тушди, хонадан шошиб чиқиб кетди. Шифохона бош шифокорини бунақа ахволини кўрган ёрдамчиси саволга тутди:
- Самир Қодирович, тинчликми қаерга кетяпсиз?
- Дурдонахон зудлик билан кетишим керак, онам хавотирдалар, бормасам бўлмайди.
- Самир Қодирович, ахир соат 11:00да операция бор, бемор оғир ахволда, бугундан қолдирсак бўлмайди.
- Бошқа шифокорлар ҳам борку, ман бормасам бўлмайди, онамни вахима босяпти.
- Самир Қодирович, Ўзбекистон бўйича биринчи Хиндистонда бу йўналиш бўйича малака ошириб келган шифокор фақат сиз бўласиз, шикастланган юрак томирларни сиздан бошқаси алмаштира олмайди ахир?!
Самир қўл силтаб чиқиб кетди.
Ўзини шахсий машинаси олиш учун уйга кириб кетишга мажбур бўлди.
Аёли эшикни очиб:
- Самирака энди сизга қўнғироқ қилмоқчи бўлиб тургандим, Берлиндан ҳабар келди, суюнчи беринг, ўғлингизни бизда қурилаётган янги машина заводига директор қилиб тайинлашибди!
Самир кийимларини алмаштириб, кўзлари билан бир нималарни қидирар эди, аёли гапирган гапларини эшитгани ҳам йўқ, пичирлаб "она… онагинам…" - дер эди.
- Машинани калити қаерда? Тез олиб чиқ!
- Тинчликми, бугун анча эрта келибсиз ишдан?
Самир аёлини саволларига жавоб бермай, калитни ўзи қидиришга тушиб кетди.
Машинасида чиқиб кетаётган пайт, махалла раиси қўл кўтариб тўхтатди. Шошиб турган Самир наилож машинадан тушиб, шошиб турганини айтса ҳам раис гапида давом этиб:
- Самиржон Қодирович, кўп вақтизни олмайман, маҳалламиз масжиди учун олиб берган бурсчаткалариз озгина етмай қолди, шунга….
- Давронака, кечроқ ташлаб кетишади, узр ман шошиб турибман дедимку, онам хавотирдалар.
Йўл.
Самир вахимада кўзида ёшлар билан жуда катта тезлик билан машинани "- Она… онагинам…" - деб хайдаб кетар эди.
Бўка тумани 1-сонли шифохонасига етиб келгач, тўғри онаси ўтирган хонага югуриб кирди. Акушер аёл билан онаси сухбатлашар эди. Онаси жуда ҳам гўзал, 22 ёшларда. Олдида Самирни акаси, 2 ёшлик болакай тахтадан қилинган тўппончасини ўйнаб ўтирарди. Онаси кўзида ёш билан акушер-гинеколог шифокорига юзланиб:
- Озода опа, Қодир акам қамалиб кетдилар, айтишларича 15 йилсиз чиқмас эканлар.. Нима қиламан яна бир тирик етим туғиб? Манга онсон деб ўйлайсизми? Ман хатто яна ўғил кўрсам исмини Самир деб қўяман деб ният ҳам қилган эдим. Бу бола туғилса, тақдири нима бўлади? Отасиз ман буларни қандай боқаман? Мактабни битирадиими йўқми хали, кейинчи? Отасига ўхшаб ишсиз қолиб, пиёниста бўлиб, бу ҳам қотиллик қиладими? Қўйинг, тинчгина аборт қиламан, туғилмаган болани бахтсиз қилмай.
Самир онасини қучоқлаб, йиғлар эди:
- Она, онагинам, илтимос, тақдиримни сиз ёзманг! Тақдиримни сиз ёзманг…
Ўша куни, 2 ёшли боласи билан қолган она, Самирдан айрилди.
Аборт қилиш учун, Худо берган фарзандларни тақдирини ёзманглар.
Тошкент, 08.07.2014 й.