Солтүстіктің жігіттері батыстың адайларымен қайда жүрсе де, әйтеуір, бірден тіл табыса алмайтыны бар. Сол тілде мәселе, біріншіден, біздікілер қазақшаға шорқақ қой, ал адайлар зекіп сөйлегенін табиғи құбылыс екенін ұғынбайды және. Осылайша мен екі рет араша болдым екі елдің жігіттеріне. Екіншісі мектеп түлеп, әскери полигонда жатқанымызда болған. Ал біріншісі...
"Курорттағы махаббат" қазіргінің әсемдігі кеткен түсінігі ғой. Ал біздер бала кезде лагерьлерге барушы ек, сол кездегі махаббатты айтыңыз. Ұмытылмайтын сезімдер ғой.
2008 жыл болса керек, Ертістің жағасындағы Кеңес ауылындағы балалар лагеріне мектебін жіберді. Жақсы оқитын бала, ел көрсін деп. Анам да мәз болып, жаңа киім алып жіберді. Ап-арық, қап-қара бала Қызылжар мен Қостанайдан келген балалардың ортасына тап болды. Орысша жақсы білсем етті, әйтеуір әупірімдеп жүрмі ғой. Есесіне, адайлықтармен ерегескенде ортаға түсіп алып, арашалап жүрем. Бір күні әлгі ерегестің себепшісі де болдым.
Кешкісін киім ауыстырып, дискотекаға шықтық. Маңғыстаудың бір қызы микрофон алып, "Титаникті" айта бастады. Ап-ақ қыз, әдемі күрең барқыт көйлегімен барлық жанды баурап алды. Бір-бір қыздан құшақтан билеп жатсақ та, ойым әлгі қызда тұрып қалды. Ол да бірдеңе сезген болса керек, ән сап болған соң алыстан сәлем беріп, қол бұлғады. Енді не істейміз, ұйқы жоқ, жанымдағы қостанайлық жігітті ертіп алып, маңғыстаулықтар жатқан корпусқа бет алдық. Бірінші қабаттағы төрт кісілік "вип" комнаталардың бірінде тұратынын сол кездегі қыздардан біліп алдым.
- Гүлфайруз, - деймін ақырын ғана. Есімім ән сап болған соң жүргізуші айтып еді, есте ғой.
- Сен не істеп тұрсың? - қыз шошынса керек, адайлықтар көріп қоя ма деп қорық ма әлде.
- Танысайық, - деймін. Не айтқанымды өзім ұқтым ба сонда.
- Мен ұйықтаймын қазір, - деді де есікті жауып кетіп еді, көрші бөлмедегі балконнан 3-4 жігіттің беті көрінді.
Қостанайлық маған қарап тұр, оның қашатын ойы жоқ, менде мүлде ес жоқ. Әлгілердің түрі суық, "аспаннан іздегенім жерден табылды" дегендей бір жігіт ысқырып өздеріне қарай шақырды. Әп сәтте 10 шақты адам болды айналамыз. Өзіміздей 12-14 жасар бозбалалар ғой, ауылда өсіп, аяушылық дегенге үйренбеген.
Әңгімеміз ұзақ созылайын деген бастапқыда. Жанымдағы қостанайлық қазақша онша білмейді ғой, бір кезде:
- Толпа на толпа шығасың ба? Елу де елу? - деп шулай бастады.
Мен болсам соншама адамды қайдан алады деп ойлап қоямын. Олар да тоқтар емес, қалтамыздағы қаражат туралы әңгіме айтып жатыр. Осылай 10 минуттық әңгімемізді менің қазақ тілімді жақсы білгенім құтқарды-ау.
- Мен өзім Павлодарданмын, осы жерге қонақ боп келдіңдер, бізден қате кетсе реніш болмасын. Жігіттер, Павлодар арқылы өтесіңдер ғой, - деймін өзімше.
Олар да бұл сөздің артындағы салмақты сезінгендей болды ма, "екінші көрмейтін болайық" дегендей қолдарын сілтеп кете берді.
Бұдан кейін Гүлфайрузбен бірнеше рет "кездейсоқ" кездесіп қалдық. Ол болса танымайтын адамындай жанымнан өте шығады қайта-қайта.
Жаз да тоқтар, лагерь де таусылар шаққа жеттік. Гүлфайруздарды автобустарға салып жатқанда жетіп барып, қолымдағы кішкентай хатты ұстата қойдым. "Менің атым Ернар, сен маған ұнайсын" дегеннен басқа ештеңе жазбаған екен. Бар білетінім, ол Маңғыстаудан. Каспийдің жағасында күнде кешке серуендеп, қазір үлкен әулеттің әнші келіні атанған шығар. Ертістің даласы есіне түскенде мені ойлайма екен? Қайда екен...
Сол кездегі менің де батылдығым қайда екен, әлде әлгі хатпен алып кетті ме, аққыз?!
