Ola bilsin ki, Braziliyadakı finaldan sonra dayanmalı idi. Amma “Milan”ın çağırışına da cavab verməyə bilməzdim.
Mən komandaya ikinci gün, “Pyaçenze” məğlubiyyətindən sonra qayıtdım. Problemin nədə olduğunu anlamaq üçün futbolçuların hər biri ilə ayrıca söhbət etdim. Anladım ki, bu “Milan”da ruh yoxdur. Əla futbolçular var idi, amma motivasiyaları yox idi. Kimdəsə problem yeni müqavilə ilə bağlı idi. Bəziləri isə istədiklərini edirdi. Brayda ilə gecəyarısı restorandan çıxanda Saviçeviç və yanında daha bir futbolçu ilə orada rastlaşdıq – onlar şam etməyə hazırlaşırdılar. Hamı üçün komandada qaydalar eyni olmalıdır, amma həmin “Milan”da soyunub-geyinmə otağını idarə etmək çox çətin idi.
Yorulmağıma baxmayaraq hələ də futbolu sevirdim: necə ki, siqarət çəkən yerdə onun çəkilmiş parçasını görüb, dayana bilməyən kimi. Öz növbəsində özümü həm də sıxılmış limon kimi hiss edirdim. Yaranmış çətin vəziyyətin öhdəsindən gəlməyim üçün enerjim və ehtirasım çatmırdı. Qallianiyə dedim: “Problem var. Biz isə ağır xəstəni aspirin ilə sağaltmaq istəyirik”.
Vea və Desayi var gücləri ilə oynamır və buna heç cəhd etmirdilər. “Günahkar isə məni hesab edəcəklər” – düşünürdüm. Hər ikisi getmək istədiklərini deyirdilər. Onlara “Barselona”dan təklif var idi, amma razı olmadıqları halda belə “Milan” ilə yeni müqaviləyə imza atmışdılar.
“Milan”da vəziyyət on il bundan qabaq ilk gəlişimdəkindən çox fərqli idi. Onda komanda on il əsl cəhənnəm əzabı çəkmişdi, amma futbolçular mənə qulaq asmağa hazır idilər. İndi isə komandada əsl inqilab etməli idim ki, daha çox titullar qazana bilim. Amma indi futbolçuların bir çox cavan deyildi. Rəhbərlik isə bunu sezmirdi.
Mən hər şeyi praktiki olaraq sıfırdan başlamalı idim. Kapello dönəmində bütün nailiyyətlər futbolçuların individual keyfiyyətləri hesabına əldə edilmişdi. Amma indi bu taktikanın zamanı deyildi. 1991-ci ildə Kapello məndən formasının pik həddində olan gənc komandanı qəbul etmişdi. Kapello ənənəvi oyunun ətrafında komandanı formalaşdırıb, inanılmaz nəticələrə və stabilliyə nail oldu, xüsusilə daxili çempionatda. Komanda onun ideyalarını uyğun idi və bu çox düzgün addım idi.
Nostalgiya ilə yaşayanlar isə şad idilər ki, mən yenidən qayıtmışam. “Biz yaşı 35 olanlar arasında dünyada ən yaxşı idik” – zarafat edirdim.
İtaliyada hesab edirlər ki, hansı komanda qələbə qazanır, onu dəyişmək olmaz. Amma mən başqa fikirdə idim, məsələn yığmada belə tez-tez yeni futbolçuları sınaqdan keçirirdim. “Qələbə qazanan komandanı dəyişmək lazımdır!”, - belə hesab edirdim.
Kapello və Tabaresin ötürdükləri “Milan” özünün sona çatma mərhələsində idi. Komandanın lideri olan Barezi və Tassoti 37 yaşında idilər, Verxovodun 38, Saviçeviçin isə 30 yaşı var idi.
“Milan”da yenidən işləmək səhv qərar idi. Nələrin baş verəcəyini qabaqcadan anlamaq lazım idi. Həyatda elə anlar olur ki, doğru qərar qəbul etmək asan olmur. Karyeramı bitirməyin doğru addım olacağını indi düşünürəm. Böyük ehtimal mən əvvəllər sahib olduğum uzaqgörənlik və qərarlılıq hissinə daha sahib deyildim. Heç vaxt mövsümün ortasında yaşlı futbolçulardan ibarət komandanı qəbul etməmişdim. Növbəti mövsüm Kapelloda qayıdandan sonra nəticələr ürəkaçan olmadı. Bu onu göstərirdi ki, problemlər çox ciddidir. Bu cür iki müxtəlif mütəxəssis lazım olan dərmanı tapa bilməmişdi. “Milan”ın problemi məşqçidə deyildi.
Ariqqo Sakki “Total futbol” kitabından