Прайшло амаль восем дзесяцігоддзяў, як Dumbo адчыніў свае дзверы. Дысней адрадзіў гісторыю, якая падвяргалася жорсткай крытыцы за некаторыя сцэны з расісцкімі стэрэатыпамі (асабліва той, у якой грубыя вароны выкарыстоўваюць жаргон і спасылаюцца на афраамерыканцаў). Новая версія, зробленая Цімам Бертанам, распачала дзеянне да гэтай гісторыі, на якую Дысней абапіраўся на новаўвядзенне ў сваіх класічных фільмах. Хоць Бертан з'яўляецца экспертам у апавяданні гісторый маргіналізаваных істот, з цёмным тонам і складанай пабудовай сваіх герояў, новая адаптацыя Дамбо не купаецца ў яго стылі.
Хоць з моманту абвяшчэння, што Цім Бертан будзе кіраваць "Дамба", ён згадаў, што не будзе лічыць арыгінальны фільм галоўным арыенцірам - паколькі гэта выдуманая версія злоўжывання вушастага слана, які Збіраючыся і быць цэнтрам здзекаў - ён падняў некаторыя элементы, якія могуць прапусціць паслядоўнікі франшызы. Аднак яны адчуваюць сябе вельмі моцна. У 1940-х гадах Дамбо выпівае так шмат піва, што ён пачынае ўяўляць сланоў розных формаў і колераў пад уздзеяннем алкаголю, знаходзячыся ў жывых дзеяннях, без тлумачэння і падмурка, бурбалак з'яўляцца з формай, падобнай на арыгіналы ў цырку.
Тое ж самае з маленькай мышкай арыгінальнага фільма. Хоць усе атрыбуты гэтага персанажа былі прадастаўлены Ніка Паркер, дачцэ знакамітага цыркавага катальніка (Колін Фаррэл), яны паспрабавалі супакоіць трывогу, убачыўшы яго - фізычна - на вялікім экране з адключаным выглядам мышы якія не ўмешваюцца ў гісторыю. Маленькі Ніка - гэта той, хто знойдзе ў "дэфект" Дамба яго шарм і талент, які дапаможа яму знайсці сваю маці. Аднак выступленне Мілі Фар'ер настолькі плоскае і абыякавае, што не заклікае грамадства сапраўды клапаціцца пра дабро бездапаможнай істоты.
Паколькі гэта жывая акцыя, у якой жывёлы не маюць голасу, гэта таксама людзі, якія выконваюць ролю здзеклівых сланоў, якія падвяргаюць дыскрымінацыю нованароджанага, а таксама цыркавыя работнікі, якія гуляюць ролю варон, каб дапамагчы Dumbo вызваліцца ад ізаляцыі сваёй сям'і і месца пражывання. Аднак, нягледзячы на неардынарную ролю Эвы Грын, Коліна Фарэла і Дэні Дэвіта ў галоўных героях, яны глыбока растрацяцца. Ніхто з іх, натуральна, не характарызуе ненасытную прагу бізнесмена, які імкнецца максімальна зарабіць грошы з дэфекту жывёлы, а таксама расчараванне немагчымасцю выратаваць цяля ў небяспецы і ўпасці ў глыбокі смутак.
Уся пяшчота і надзейнасць зыходзіць з Дамба, здаецца, што ўнутры і звонку фантастыкі ў слана не было шмат саюзнікаў, каб рухацца наперад. Нават без голасу фільм застаецца цалкам сканцэнтраваны на слане: ён прымае гісторыю так, як гэта было амаль 80 гадоў таму. Можна нават сказаць, што ў гэтай адаптацыі яго існаванне было больш значным, бо ў першай касеце Дамбо здольны лётаць да апошніх 10 хвілін фільма, а Цім Бертан прымусіў яго лётаць з першых імгненняў.
Гэтыя часовыя рашэнні вярнуліся ў сюжэт Дамбо куды больш складана, чым у арыгінале, з выратаваннем, якое парывае аднастайную тугу гісторыі, каб пагрузіць нас у напружаны і загадкавы свет, характэрны для стылістычнай пячаткі Бертана. Хоць, магчыма, гэта было б магчыма і без падвойнага даўжыні стужкі (арыгінал доўжыцца крыху больш за 60 хвілін).
З іншага боку, першапачатковая мараль - прыняцце нас з нашымі асаблівасцямі, якія робяць нас унікальнымі - захоўваецца і ўзмацняецца, але Бертан таксама дадаў цырк пра вызваленне жывёл. Хоць у якасці нязначнай перадумовы ён мог бы выдатна спрацаваць з новаўвядзеннем гісторыі са шматлікімі культурнымі забабонамі, якія страцілі сілу з цягам часу, паведамленне відавочна і імправізавана. На працягу ўсяго фільма не хапае месца, каб гэтая памяшканне натуральна цякла ў канцы.
Гэтая новая адаптацыя прапануе яшчэ адзін сюжэт і зведала часовыя змены, якія дазволілі - прынамсі ў нейкі момант фільма - успрымаць адбітак Ціма Бертана. Аднак новая мараль і новыя персанажы апынуліся вельмі імправізаванымі і вымушанымі.