Ин киссаи хаёти дар бораи марде мебошад, ки аз духтар зоидани занаш газаб дошту хамаро бори зани бечорааш мекард. Аз Худо намедид.
Рӯзгороне буд, ки ҳама серфарзанд ва аз шуморашон ифтихорманд. Зане пайи ҳам нӯҳ духтар дошту ҳамли даҳҳумашро интизор буд. Шавҳараш таъкид намуд:
Агар ин навбат ҳам духтардор шавӣ, паноҳат ба Худо, ҷудо мешавам.
Чанде пас аз таваллудхона ба падар занг заданд ва хушхабарро расониданд, ки писардор шудааст. Мард бо суръат ба таваллудхона омаду илтимос кард, ки писарашро боре бинад ва шаҳди орзуяшро аз дидораш чинад. Аммо афсӯс, ки писарро дидан замон, рангаш париду пардаи ғазабаш дарид, зеро навзоди маъюб рӯйи батамом каҷу ҷисми нодармоне дошт. Духтур барои табрикаш баромад, падар бошад рӯй турш карду гуфт:” Ман аз Худованд писар талаб кардам, аммо то ин ҳад маъюб нахоста будам”
Он гоҳ духтур пурсид: “Агар ҳамин кӯдак духтари солим бошад, чӣ мегуфтед? Мегирифтедаш?
Падар гуфт: “Бале!”
Духтур аз ҳуҷраи кӯдакнигаҳдорӣ духтари солиму зебоеро бароварда дод ва “Ин писар азони дигар зан аст, ҳамсари ту духтардор шуд, муборак бошад!” гӯён ояти мазкурро барояш хотиррасон кард.
لِّلَّهِ مُلْكُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ ۚ يَخْلُقُ مَا يَشَاءُ ۚ يَهَبُ لِمَن يَشَاءُ إِنَاثًا وَيَهَبُ لِمَن يَشَاءُ الذُّكُورَ -:49
أَوْ يُزَوِّجُهُمْ ذُكْرَانًا وَإِنَاثًا ۖ وَيَجْعَلُ مَن يَشَاءُ عَقِيمًا ۚ إِنَّهُ عَلِيمٌ قَدِيرٌ - 50
«Аз они Аллоҳ аст тамоми моликияти осмонҳову замин. Ҳар чӣ, ки хост, халқ мекунад. Ба касе, ки хоҳад, фақат аз фарзанд духтар медиҳад. Ва ба кӣ хоҳад, аз фарзанд фақат писар медиҳад. Ба баъзе ҳам писар, ҳам духтар медиҳад. Аммо ҳар касеро, ки хоҳад, (Ақим) нозо мекунад. Ба ҳама кор Аллоҳ қодир аст”