Бала кезгі естеліктер күн өткен сайын көз алдыма қайтып келуде. Әсіресе, мешітімізде болған қызықты оқиғалармен бөліскенді жөн санаймын.
Ауылға ислам енді келген кез. 2006-7 жылдар болса керек, Самарбек ұстаздың сенімді серігі едім. Серік болғанда, анамның бала кезден "мұғалімдерге құрметпен қара" дегені ғой. Оның үстіне әр қазақ үшін имамның орны бөлек. Айтқаны - заң, жасағаны - үлгі ғой. Сондықтан Самарбек ұстаздың айтқанын екі етпейтінмін.
Алдымен азан үйретті, одан кейін ұстаз жоқта ауызашар алдында ақшамда имам болдым. Бұл деген біз үшін деңгей еді ғой.
Кейін бір-екі рет мешітке келген адамдарға құран оқыдым-ау. Бірақ, бұл жайлы жадым нақты ақпарат берген жоқ.
Бірақ бұған дейін дәреттің оқиғасы болған. Ол кезде 4 сыныпта болуым керек-ау. Ауылда Қадір түніне ерекше дайындалады ғой. Себебі, бүкіл ауылды жинап, халықтың басын айғайда емес, қара шайда қосылады ғой.
Сол Қадір түнінің бірінде ұстазымыз ауыл азаматтарына уағыз айтып жатты. Бір кезде 60-тан асқан Алтыбай әулетінің ақсақалы сұрақ қойды:
- Осы мен намаз оқығанда сөздерді ұмыта беремін, кітапшаны жайнамаздың басына қойып қойып, ниет етпес бұрын тағы да қайталап аламын, бірақ сәждеден шыққанда "аттахиятуді" ұмыта беремін. Бұның себебі неде? - деп сұрады.
Көптің көкейінде жүрген сауалдар болады ғой. Олардың парадоксы сол - ешкім ашық сұрауға батылы бармайды. Қателесемін деп қорқатын шығар. Бұл да сондай парадокстардың бірі еді. Сондықтан болар, көрші үйдегі сиырдың бұзауын талқылап жатқан апайлар да назарын Самарбек ұстазға бұрды.
- Бұның барлығы дәреттің дұрыс болмауынан, - ұстаз ойланбастан жауап берді.
- Дәретті сонда қалай алу керек? - "бұған дейін алған дәреттерінің барлығы қате болып, намазын қабыл болмай кетті ме?" деген өкініш жазылып тұрды ақсақалдың көзінде. Жүзінде де. Денесін де де, кім біледі, қолы да тітіркеніп кеткен шығар.
- Қазір, көрсетейік, - үлкендерді бір ұялтып алғысы келген шығар, Самарбек ұстаздың көзі маған түсті - кәне Ернар, сен көрсет - бұл өтініш емес, мұғалімдердің "тақтаға шық" дегендеріндей бұйрық еді ғой.
Мен мектепті жақсы оқыған. 7-сыныпқа дейін. Барлық жақсы оқушылардың тақташа шыққанда делебесі қозып кетеді ғой. Мен де, 12 жасар бала өмірге пәк көзбен қарайтын бала ақсақалдарға дәретті қалай алу керектігін үйрету үшін мешіттің ортасына шықтым.
Құлағымда "Адай" күйі күмбірледі. Әжелердің барлығының қол шапалақтап жатыр. Өзімді Стамбұлдағы финалда соңғы пенальтиді соғуға бара жатқан Шмицердей сезіндім.
Өзімді бір сәтте Шарышқа қарсы жекпе-жекке аттанған Әбілмансұрдай сезінім қалдым. Тек Ораздың орнына Самарбек, Шарыштың орнына дәрет, найза орнына шәугім. Дәрет алатын. Қатесіз көрсетсем - жеңдім, қателесіп кетсем шалдардың күлкісіне айналамын, ұстаздың үмітін ақтамаймын.
Дәрет алатын бөлмеден шәугімді алып келдім де, ұстаздың жүзіне қарадым. Көзімде таң қалу басым еді. "Осы жерде көрсете берейін бе басынан бастап?" - дегендей. Онымның себебі - дәрет әжеттен басталады ғой. Сол тұсты да көрсетейін бе дегенім.
Ұстаз сауалымды бірден аңғарды. Аңғарды да:
- Аноу айналманың артына әжетке барып кел, - деді.
Дұрыс қой, үздік оқушылар қатып қалған заңмен жүреді ғой. Ал мен үшін дәрет әжеттен басталуы - заңдылық.
Содан не керек айналманың артыда барып, шайынып шықтым. Дәреттің ұятсыз жағын қатесіз орындап шықтым. Осы жерде тұрып кетіп, әнұран айтуға болар еді, немесе 9 мамырдағыдай от шашу болуы керек еді-ау. 5 минут бұрын қысылған баланың денесі үлкейді, шашын да әктеп қойғандай әдемі боп тұр. Халықтың назары менде, мен де өзіме ризамын. Бәрінен де Самарбек ұстаз рахаттаның отыр. Алпыстағы ақсақалға алты жасар шәкірті үйретіп жатқанына.
- Көрдіңдер ме менің бауырым қандай! - деп мақтанды Алтын апам.
Содан кейін әлгі ақсақалдың намазы түзелді ме білмедім, бірақ, дәреті дұрыс болғанына Сәкең сенімді:relaxed:.
Балалығымның тәтті естеліктері ғой. Келесі жолы қалай Құран оқығанымды айтып беремін.
@Qaytalanbas арнамыздан алшақтамаңыздар
