Бик горур, тәкәббер кыяфәтле белән бер ир-ат базарда йөргәндә олы яшьтәге хатын янына туктала да:
– Нәрсә сатасыз? – дип сорый.
– Май сатам.
– Күрсәт әле.
Хатын күрсәтергә теләп, чиләкне алга таба авыштыра. Шулчак май әзрәк чайкалып китеп теге ир-атның күлмәк җиңенә килеп төшә. Ул, шуны гына көткәндәй, ярсып чыга. Бөтен базарга оран ярып:
– Күлмәкнең бәясен түләтмичә, урынымнан да кымшанмаячакмын! – ди гаять ачулы тавыш белән.
Хатынның “минем акчам юк” диюенә исе дә китмичә ачулануын дәвам итә. Шуннан соң теге хатын:
– Күпме тора соң күлмәгегез? – дип сорарга мәҗбүр була.
– Мең динар.
– Абау! Каян килсен миңа андый акча?! Чирек бәясен дә түли алмыйм.
– Минем анда эшем юк! Син үз хатаң өчен түләргә тиеш!
Бу хәлне күзәтеп торган бер егет болар янына килә дә:
– Мин түлим сиңа күлмәк бәясен, – ди һәм тавыш күтәргән ир-атны бераз читкәрәк алып китә.
Кесәсеннән мең динар тартып чыгарып, акчаны теге ир кешегә бирә дә:
– Миннән – акча, синнән – күлмәк.
– Ничек инде?! Мин киемсез калыйммы?
– Минем анда эшем юк! Акчасы түләнде, димәк, күлмәк минеке!
– Әгәр бирмәсәм, нишлисең?
– Алайса, миннән сатып ал!
– Мең динаргамы?
– Юк, мин теләгән бәягә.
– Күпмегә сатарга телисең?
– Ике мең динар! – диде егет мәкерле елмаеп.
Теге кеше бер мизгелгә аптырап кала да ачуы чыгып:
– Син нәрсә?! Бу бит кычкыртып талау!
– Үзең дә теге фәкыйрь хатынны кычкыртып таларга теләгән шикелле үк инде! – ди егет, ир-атның күзенә туры карап.