Нурислам хәзрәт ИБРАҺИМның "Дога китабы"ннан өзекләр (дәвамы) 1. Дога кешеләрне бер иш бәла һәм афәтләрдән коткарыр. 2. Дога кылган кеше Аллаһыга ялвара-ялвара Аның яраткан бер колына әверелер. Аңа сөекле кол булудан да югарырак дәрәҗә табылмас. Аллаһы Тәгаләнең фәрештәләре, фәлән колым самими рәвештә күз яше түгә дип, бу кешенең исемен авызга алуы — ул кеше өчен дөньядагы дәрәҗәләрнең иң өстене. 3. ЧЫН КЕШЕ БАЙ, КҮҢЕЛЕ ШАТ ҺӘМ ЭШЕ ЯХШЫ БАРГАНДА ДА АЛЛАҺНЫ ХӘТЕРЛӘП ДОГА КЫЛА. Шундый рәхәт вакытларында дога кылган, ялварып күз яше түккән, таң вакытларында кошлар белән бергә Аллаһыны зикер һәм тәсбих иткән кешеләргә Аллаһы Тәгалә кайгылы һәм авыр минутларында ярдәм кулын сузар. Кайчак шундый хәлләр дә була. Юл казасына эләгеп, тимер тавы хәленә килгән автомобиль яки автобус эченнән борыны да канамаган кешеләр чыга. Чөнки тимер тавы эченнән җанлы инсанның исән чыгуы мөмкин түгел. Мондый казалардан исән-имин калуга кайбер хәерле эшләрнең, самими догаларның сәбәпче булуын кем инкарь и