Бер мөслимә сөйләгән иде: “Ерак сәфәргә чыгарга туры килде. Аллаһы Тәгаләдән “яхшы юлдашлар насыйп ит” дип сорадым. Менә аэропортта көтү-ял итү бүлмәсендә утырабыз. Шунда күзем җете яшел күлмәк кигән бер ханымга төште, чөнки ул бик озак кымшанмыйча ятты. Янына килдем, хәлен сорадым. “Мин табиб, берәр ярдәм кирәк булса, сорагыз”, - дидем. Күзләрен төбәп кенә карады да, бер кәлимә сүз әйтмәде. Ярар да – юк, рәхмәт тә – юк. Шаккаттым. Мондый каты бәгырьле кеше белән бер бүлмәгә туры килмәсәм иде дип дога кылдым, ачуым килде, хәтерем калды минем аңа. Инде барасы җиребезгә барып җитеп, кунакханә урнаша башладык. Шулай килеп чыкты: мине якташым белән бер бүлмәгә урнаштыру мөмкинлеге юк диделәр. Алты кешелек ике бүлмәдә берәр урын гына калган безгә. Бик күңелсезләндек. Икебезгә ике бүлмәгә урнашырга туры килде. Авыр кичердем бу хәлне, күңел дә төште. Ә бер ай яшәячәк бүлмәмә кергәч бөтенләй өнсез калдым. Караватым теге җете яшел күлмәк кигән ханым белән янәшә булып чыкты. Еладым хәтта. Күп