Без һәрвакыт “Баш исән булсын,” - дибез. “Аяк-кулың сызлаусыз булсын,” - дип тә телибез. Тик беркемнең дә: “Борының исән булсын!” - дип теләк теләгәне юк. Борының сызлаусыз булсын, дип тә әйтмиләр. Югыйсә, кеше йөзендәге иң мөһим нәрсә борын бит инде. Көзгегә карагыз әле, тәхеттәге патша кебек утыра бит ул. Беренчедән, без исләр дөньясында яшибез. Хуш исләр, бик үк хуш булмаганнары… Хәтта гашыйк булу да күзең төшкән кешедән нинди ис килүе белән бәйле икән. Әле күзең күргәнче үк аның исе сине арбап ала, кызыксынырга, караш ташларга мәҗбүр итә...

Иркәнең ире Артур, мобилизациягә эләгеп, хәрби әзерлекнең икенче этабына китте. Җырчы белән бергә аның бөтен тамашачысы да Артурны озатып калгандай булды. Иркә: «Концертларымда яныма килеп, без сезнең белән, диләр», – дип сөйләгән иде. Ул тамашачысының ярдәмен, русча әйтсәк, «поддержка»сын нык тоеп яшәгәнен әйтте. Менә шушы көннәрдә Иркә яңа чыгачак җыры турында социаль челтәрдәге сәхифәсендә хәбәр иткән һәм җырның кыска гына өзеген тәкъдим иткән. Иҗат җимешенең исеме – «Бу – бары тик саубуллашу»...