Марди чупоне вакти нисфирузи писарашро гузошта барои хуроки нисфирузи хост ба деҳа равад. У бо такя ба асояш аз болои талу теппа парон парон суи деҳа равон гашт. Ин замон чашми у ба марде расид ки аҳволаш ба у аҷиб намуд: -Он мард мошини гаронбаҳояшро ба суи тепа ба роҳҳое ки мошин ба он рафта наметавонист ронду боздошт ва назди санги бузурге фаромада нишаст. Сипас у бо овози баланд ба гиря даромад. Овози у торафт баланд мешуду паст не. Пас чупон ба суи у рафт ва чун наздаш расид даст ба китфи...

Кайҳо исбот шудааст, ки сифати хоб ба ҳолати умумии инсон таъсири калон мерасонад. Ҳар як шахс мавқеи бароҳати хоби дӯстдошта дорад-ин мавқеъест, ки дар он истироҳат бароҳат ва шинос аст. Гарчанде ки ҳангоми хоб кори шуш ва фаъолияти дил суст мешавад, ҳама мушакҳо истироҳат мекунанд ва шуур хомӯш мешавад, аммо бадан ба ҳар ҳол кор мекунад... Аз ин рӯ, хеле муҳим аст, ки мавқеи дӯстдошта барои саломатӣ фоиданок низ бошад. Пас аз меҳнати хуби ҷисмонӣ (махсусан дар ҳавои тоза) одамони хасташуда одатан бо пушт хобида, дар хоби худ хеле кам мавқеашонро иваз мекунанд...