Тәслимә Шәрәфетдинова көе һәм сүзләре Юаталар мине сыйпап чәчләремне: Сагышланма, сеңел, моңланма! Язгы аҗаган кебек көтмәгәндә генә, Кайтырмын күк туган ягыма. Бик сагындым, авылым, бөдрә талларыңны, Җамалый һәм Шәкүр чишмәсен...

Мең-мең бәхет юллар чакта, Ягым, сиңа тиң калам. Авылның яшел чирәмен Сагына һәрбер балаң. Юк, китмимен, һич китмимен Мин синнән, авылкаем. Ак каенлы, җил капкалы, Газиз туган яккаем. Ай нурыдай якты иде Авылдагы вакытлар. Учак янында кичләрен, Эх, күңелле уеннар! Юк, китмимен, һич китмимен Мин синнән, авылкаем. Ак каенлы, җил капкалы, Газиз туган яккаем. Зифа юкәләрең белән Кызыктырма син, калам — Кайда җиләк болыннарың, Яшел чирәмең кайда? Юк, китмимен, һич китмимен Мин синнән, авылкаем. Ак каенлы, җил капкалы, Газиз туган яккаем...