Радыёпрыёмнік з’явіўся ў нашай хаце задоўга да таго, як набылі тэлевізар. Ён вісеў над дзвярыма ў так званым чыстым пакоі і, бадай, ніколі не выключаўся. Ранічкай нас будзілі пазыўныя Беларускага радыё, а пасля і гімн БССР. Па вёсцы гуляла байка, нібыта гэтыя пазыўныя будзяць мясцовага брыгадзіра. Хто жартам, а хто ўсур’ёз, але падпявалі ў такт: "Ку-ку-ла, пара на работу! Ку-ку-ла, пара на работу!" Дзядзька Кукула быў чалавек сур’ёзны, паважаны на сяле. Вось і думалі мы, што ажно з Мінска яго будзяць...

Ужо больш чым чвэрць стагоддзя мой лёс звязаны з рэдакцыяй газеты "Слава працы" і амаль дваццаць гадоў – з праграмай радыёвяшчання "Раніца Капыльшчыны". Любоў да слова, роднай мовы прывяла мяне спачатку на філалагічны факультэт Белдзяржуніверсітэта, пасля заканчэння якога давялося непрацяглы час папрацаваць у школе, затым у маладзёжнай арганізацыі. Але недзе ў глыбіні душы заставалася цяга да работы са словам. Любоў да радыё ў мяне, можна сказаць, з самага дзяцінства. Памятаю, як яшчэ ў школьныя гады любіў слухаць праграмы беларускага радыё, якія трансліраваліся па правадной сетцы...