Әсхия Абдуллина-Костикова. 3 өлеш. -Их, әни, әни! Мине һаман бала-чагага санама инде, яме. Кит, мин әти янына идарәгә барам. Мин үзем хәл итәрмен кайда эшләсен дә, кем белән йөрисен дә, кайчан кайтырга-кайтмаска икәнне дә. Ишекнең ике яңагына тотынып басып торган Кәримә Ситдыйковна агарынып китте, кинәт куллары бушап калды да ул арты белән ишеккә бәрелеп, алгы верандага ауды. -Их, әни, әни! Мине һаман бала-чагага санама инде, яме. Кит, мин әти янына идарәгә барам. Мин үзем хәл итәрмен кайда эшләсен дә, кем белән йөрисен дә, кайчан кайтырга-кайтмаска икәнне дә...

Китә җаныем, китә җаныем, Китә җаныем Донбасска; Ул китә инде Донбасска, Сүз бирдек ташлашмаска. Шахталарга син төшәрсең, Җырлап күмер кисәрсең; Әмма мине бик сагынсаң, Бик саргайсаң, нишләрсең? Бик сагынсаң, бик саргайсаң, / Әгәр мине бик сагынсаң, / Йөрәккәең тынмаса, Сагынуларың чиктән ашса, Чакыртырсың Донбасска. Китәм инде, китәм инде, Китәм инде Донбасска; Мин китәм инде Донбасска, Сүз бирдек ташлашмаска. Шахтер егет күмер кисә, Кемнәр ала исәбен? Гомерем бетеп, таш басмаса, Ташламам, җан кисәгем...