Pre hristijanizacije Rusije, predbračne veze i poligamija su bili norma. Sa prihvatanjem hrišćanstva, pravila su se promenila: intimni život je postao strogo regulisan, a žena je mogla stupati u odnose samo sa zakonitim suprugom.
Kasnije je pravilnik „Domostroj“ utvrdio devičanstvo neveste kao obavezan uslov za brak. Gubitak nevinosti pre venčanja bacao je ljagu na reputaciju cele porodice.
Procedura provere bila je javna. Nakon prve bračne noći, rođaci mladoženje ili provodadžije pregledali su posteljinu. Prisustvo krvi smatralo se dokazom nevinosti, nakon čega je tkanina bila izložena na uvid gostima.
Ako tragovi nisu pronađeni, ocu neveste se služila čaša bez dna, iz koje se vino prosipalo na pod. Mladoženja je imao pravo da vrati devojku porodici, što je za nju gotovo isključivalo mogućnost ponovne udaje. Roditelji neveste mogli su biti podvrgnuti javnoj osudi — na primer, vođenjem kroz selo sa konjskim amom oko vrata.
Fiziološke karakteristike, kao što je elastičnost himena, ili neiskustvo mladoženje, pritom se nisu uzimali u obzir. Javna sramota zbog lažnih optužbi često je vodila ka samoubistvima među devojkama.
Do XIX veka radikalne metode kažnjavanja su iščezle. Predbračne veze su se i dalje osuđivale, ali bez javnog zlostavljanja.
Danas UN pozivaju na potpunu zabranu testova nevinosti, međutim, u desetinama zemalja, uključujući regione Centralne Azije i Kavkaza, tradicija pokazivanja čaršava se zadržala do danas.
