Нехта з цемры аддаў мікрафон і падаў мне руку. Раз прыступка, другая, трэцяя... Божа, які няўстойлівы абцас, і навошта я надзела гэтыя туфлі. Бачу налеплены на падлозе сцэны ружовы квадрацік – месца, дзе трэба стаць. Накіроўваюся туды і раптам разумею: не памятаю пачатак песні.
Для кастынгу выбрала няпростую, але вельмі прыгожую кампазіцыю «Белая ластаўка».
Здаецца, ішла да гэтага квадраціка цэлую вечнасць і спрабавала выцягнуць з памяці тэкст першага куплета сваёй падрыхтаванай «Белай ластаўкі», якую ў арыгінале спявае Алена Ланская.
У гэты момант адчувала сябе ў знаёмай многім кампазіцыі «Город, которого нет». Там гучаць у прыпеве словы: «Мне до него последний шаг, и этот шаг длиннее жизни...». Крокі да ружовага квадрата сапраўды былі даўжэйшымі, чым мае 24 гады.
Адзін дзень, два куміры
Кастынг на народнае вакальнае шоу «Звездный путь» арганізаваны такім чынам: пяць прадзюсараў, сярод якіх Ірына Дарафеева, Жанет, Андрэй Гузель, Яўгеній Алейнік і Валерый Шмат, набіраюць па ўсёй краіне каманды. Кожны з настаўнікаў прыязджае ў горад для адбору і адзін дзень праслухоўвае жадаючых. Каб патрапіць сюды, неабходна быць паўналетнім членам прафсаюза і не мець спецыяльнай музычнай адукацыі.
Доўга разважаць, да якога менавіта прадзюсара я пайду, не прыйшлося: выбар паў на Валерыя Шмата – заслужанага артыста Беларусі, кампазітара, спевака, арганіста і лідэра арт-групы «Беларусы». Цікава, што з творчасцю музыканта я пазнаёмілася, калі сачыла ў інтэрнэце за ягонай жонкай – пісьменніцай, дырэктарам і прадзюсарам арт-групы Алесяй Кузняцовай. Яна таксама была ў складзе журы на кастынгу. Атрымліваецца, у дзень адбору я сустрэла адразу двух сваіх куміраў, якія, дарэчы, сёлета адзна-чылі сярэбранае вяселле.
Нехта з цемры аддаў мікрафон і падаў мне руку. Раз прыступка, другая, трэцяя... Божа, які няўстойлівы абцас, і навошта я надзела гэтыя туфлі. Бачу налеплены на падлозе сцэны ружовы квадрацік – месца, дзе трэба стаць. Накіроўваюся туды і раптам разумею: не памятаю пачатак песні.
Для кастынгу выбрала няпростую, але вельмі прыгожую кампазіцыю «Белая ластаўка».
Здаецца, ішла да гэтага квадраціка цэлую вечнасць і спрабавала выцягнуць з памяці тэкст першага куплета сваёй падрыхтаванай «Белай ластаўкі», якую ў арыгінале спявае Алена Ланская.
У гэты момант адчувала сябе ў знаёмай многім кампазіцыі «Город, которого нет». Там гучаць у прыпеве словы: «Мне до него последний шаг, и этот шаг длиннее жизни...». Крокі да ружовага квадрата сапраўды былі даўжэйшымі, чым мае 24 гады.
Адзін дзень, два куміры
Кастынг на народнае вакальнае шоу «Звездный путь» арганізаваны такім чынам: пяць прадзюсараў, сярод якіх Ірына Дарафеева, Жанет, Андрэй Гузель, Яўгеній Алейнік і Валерый Шмат, набіраюць па ўсёй краіне каманды. Кожны з настаўнікаў прыязджае ў горад для адбору і адзін дзень праслухоўвае жадаючых. Каб патрапіць сюды, неабходна быць паўналетнім членам прафсаюза і не мець спецыяльнай музычнай адукацыі.
Доўга разважаць, да якога менавіта прадзюсара я пайду, не прыйшлося: выбар паў на Валерыя Шмата – заслужанага артыста Беларусі, кампазітара, спевака, арганіста і лідэра арт-групы «Беларусы». Цікава, што з творчасцю музыканта я пазнаёмілася, калі сачыла ў інтэрнэце за ягонай жонкай – пісьменніцай, дырэктарам і прадзюсарам арт-групы Алесяй Кузняцовай. Яна таксама была ў складзе журы на кастынгу. Атрымліваецца, у дзень адбору я сустрэла адразу двух сваіх куміраў, якія, дарэчы, сёлета адзна-чылі сярэбранае вяселле.
Автор Елизавета Орлова, Елизавета Орлова