Сусветны дзень пісьменніка – магчымасць успомніць і павіншаваць тых, хто ўмее спыніць імгненне і заключыць яго ў словы. Стагоддзямі паэты і празаікі ўглядаліся ў вір падзей і імкнуліся ўлавіць галоўнае: голас часу, боль эпохі, ціхую радасць простага чалавека. Іх рукапісы сталі для нас вокнамі ў свет, якога ўжо не знайсці на карце.
Карані літаратуры вядуць у глыбіню стагоддзяў, да тых, хто ўпершыню ўзяў у рукі пергамент і пакінуў на ім след сваёй думкі. Антычныя філосафы, сярэднявечныя летапісцы, вандроўныя казачнікі – усе яны вучыліся творчасці, якой нельга зразумець да канца. Пісьменніцтва –дарога без фінішу, дзе кожны новы тэкст становіцца і школай, і адкрыццём.
Напярэдадні Дня пісьменніка мы пабывалі ў сельскай глыбінцы, каб даведацца: а што там людзі чытаюць? Якія аўтары для іх блізкія, чые радкі саграваюць доўгімі зімовымі вечарамі?
Галіна Грэцкая:
– З маленства люблю чытаць. Гэты занятак вельмі карысны для чалавека, асабліва для дзяцей, бо ён развівае мову, маўленне, вобразнасць, мысленне. У мяне багатая хатняя бібліятэка. Многія кнігі перачытвала па некалькі разоў.
Мой любімы паэт – Сяргей Есенін, нават сына свайго у яго гонар назвала. Люблю есенінскія вершы і паэму «Ганна Снегіна». Я родам з Навагрудскага раёна, з юнацтва памятаю творы свайго земляка Адама Міцкевіча. Люблю гістарычныя раманы Валянціна Пікуля, Генрыка Сянкевіча, Баляслава Пруса (асабліва яго твор «Фараон»), дэтэктывы Джэймса Хэдлі Чэйза… Спіс магу прадаўжаць бясконца. Цікавая кніга мяне можа настолькі захапіць, што я забываюся пра ўсё на свеце. Але ўлічваючы тое, што маю шмат спраў на працы і дома, то стараюся сябе абмяжоўваць у чытанні.
Данута Більдзь:
– У маёй хатняй бібліятэцы ёсць кнігі, якія выдаваліся яшчэ пасля вайны. Ёсць першыя кнігі Івана Шамякіна – гэта адзін з маіх любімых аўтараў, з задавальненнем чытаю Івана Мележа. Люблю вершы Аляксандра Пушкіна і Сяргея Есеніна, Янкі Купалы і Якуба Коласа. Пасля таго, як перахварэла на каранавірус, мне параілі чытаць кожны дзень вершы ўслых. І адчула на сабе, што гэта сапраўды карысна для ўзнаўлення дыхальнай мускулатуры.
Дарэчы, калі я была школьніцай і жыла на Мядзельшчыне, сама любіла пісаць сачыненні і нават дасылала свае лірычныя замалёўкі пра людзей і прыроду ў раённую газету «Нарачанская зара».
Ірына Мароз:
– З маладосці люблю творы беларускіх класікаў. Найперш – раман «Нельга забыць», аповесць «Сівая легенда» і вершы Уладзіміра Караткевіча. Чытаю і перачытваю раманы Івана Шамякіна (самы любімы – «Сэрца на далоні»). Проза Быкава прыцягвае глыбокім псіхааналізам. Праўда, апошнім часам складана ўспрымаю творы на ваенную тэматыку.
Люблю аповесць «Стары і мора» Эрнеста Хэмінгуэя, навелы Стэфана Цвейга і О. Генры («Апошні ліст» – самая любімая). Увогуле магу чытаць паралельна некалькі кніг.
Чытанне – добрая звычка, якая зніжае стрэс, стымулюе працу мозгу, пашырае слоўнік. Французскі філосаф Рэнэ Дэкарт бачыў у чытанні «гутарку з наймудрэйшымі людзьмі мінулых стагоддзяў». Пісьменнік Максім Горкі называў кнігу «адным з самых вялікіх цудаў, створаных чалавекам». А для нямецкага паэта Генрыха Гейнэ яна была жывой істотай: «Дом, у якім няма кнігі, падобны да цела, пазбаўленага душы».
Галіна АНТОНАВА
Фота аўтара
Теги: общество сельсовет Кореневский сельсовет