Так, загойвае, але яны не знікаюць назаўсёды. Ёсць свае раны і ў Васіля Андрэйчука з вёскі Сямігосцічы, які 18-гадовым юнаком трапіў у Афганістан. Вясковы хлопец стаў салдатам, выконваючым інтэрнацыянальны абавязак. На яго пінжаку горда вісіць медаль «За баявыя заслугі». Але сам Васіль Васільевіч самай галоўнай узнагародай лічыць сваё вяртанне на радзіму. Ашхабад. Кішынскі полк – Пра Афганістан многа расказваў мой сябра Валодзя Пінчук, які праз некалькі месяцаў службы атрымаў раненне, лячыўся паўгода ў Маскве і быў камісаваны. Казаў: «Не, Вася, лепш туды не трапляць». А я трапіў, – узгадвае мужчына. ➡️➡️ Подробно на сайте polese. by
Час загойвае любыя раны. Так, загойвае, але яны не знікаюць назаўсёды. Ёсць свае раны і ў Васіля Андрэйчука з вёскі Сямігосцічы, які 18-гадовым юнаком трапіў у Афганістан.
Вясковы хлопец стаў салдатам, выконваючым інтэрнацыянальны абавязак. На яго пінжаку горда вісіць медаль «За баявыя заслугі». Але сам Васіль Васільевіч самай галоўнай узнагародай лічыць сваё вяртанне на радзіму.
Ашхабад. Кішынскі полк
– Пра Афганістан многа расказваў мой сябра Валодзя Пінчук, які праз некалькі месяцаў службы атрымаў раненне, лячыўся паўгода ў Маскве і быў камісаваны. Казаў: «Не, Вася, лепш туды не трапляць». А я трапіў, – узгадвае мужчына.
➡️➡️ Подробно на сайте polese. by
