Пажылых людзей часта называюць старымі. А што такое залаты ці срэбраны ўзрост? Вырашыла звярнуцца да «дзядзькі Гугла» і штучнага інтэлекту. Пацікавілася ў аднаго і ў другога, ці ёсць розніца паміж залатым і срэбраным узростам і як нас цяпер называць – каб было і вобразна, і прыгожа, і правільна.
Пасля вывучэння шматлікіх крыніц і супастаўлення інфармацыі высветліла, што срэбраны ўзрост – гэта прыгожае азначэнне для людзей ва ўзросце ад 50 гадоў і крыху старэй – тых, каму, як спяваюць у песні, «пасерабрыла скроні сівізна», хто яшчэ толькі збіраецца на пенсію ці нядаўна атрымаў дакумент.
З кропкі гледжання людзей залатога ўзросту, які, па сведчанні таго ж штучнаінтэлектуальнага «дзеда-ўсёведа», пачынаецца з 75 гадоў, – пацанва!
Але гэта з кропкі гледжання падкіх на вобразы і метафары пісьменнікаў ды журналістаў. А Сусветная арганізацыя аховы здароўя вызначае пажылы ўзрост дакладна: 60 гадоў. ААН, праўда, адсунула яго на пяцігодку: па класіфікацыі Арганізацыі Аб’яднаных Нацый ён пачынаецца пасля 65.
Да слова, тая ж Сусветная арганізацыя аховы здароўя вызначае некалькі этапаў старасці. 60-75 гадоў – гэта пажылы ўзрост, так званая рання старасць. Залаты час, калі ўжо ўсё ведаеш і яшчэ многае можаш! 75-90 гадоў – гэта позняя старасць, кажучы па-руску, «преклонный возраст» (даслоўны пераклад на беларускую вельмі ж немілагучны і, як па мне, недакладны).
А пасля 90 пачынаецца доў-гажыхарства. Да слова, у нас нямала людзей, якія перайшлі ў гэтую ўзроставую катэгорыю ў адносна добрым здароўі, як кажуць у народзе, пры сваім розуме і на сваіх нагах. У многіх з іх можна павучыцца стаўленню да жыцця – наша газета перыядычна расказвае пра іх жыццёвы вопыт, перадае маладым іх мудрасць.
Так што вырашайце самі, залатыя вы, сярэбраныя ці «преклонные»...
Зрэшты, усё ў свеце адносна. Нядаўна мне, у адпаведнасці з вышэй прыведзенай класіфікацыяй, ужо моцна сярэбранай, але пакуль што нават не пазалочанай, 90-гадовая гераіня, да якой прыехала на інтэрв’ю, пацікавіўшыся ўзростам, сказала са стоенай зайздрасцю:
– Якая ж вы маладзенькая! У самым росквіце сіл і гадоў!
І я не стала спрачацца: хай сабе так і будзе!
Вырашыла: прыйду на работу, раскажу сваім саракагадовым каляжанкам, якія любяць уздыхаць: «Ах, якая ж я старая…»