– Син нәрсә, солдат, бик акыллымы әллә?
– Кем, иптәш майор, минме?
– Ну мин түгел бит инде!
* * *
– Ташны өскә ыргытсаң, Җирнең тарту көче нәтиҗәсендә ул җиргә килеп төшәчәк.
– Иптәш командир, әгәр ул суга килеп төшсә?
– Анысы безгә кагылмый, әнә, флоттагылар баш ватсын!
* * *
– Иптәш старшина, телевизор карарга рөхсәт итегез әле?
– Карагыз, ләкин кабызмагыз!
* * *
– Иптәш прапорщик, ә нишләп мунчада кайнар су юк?
– Сез нәрсә, егетләр, нигә ул?! Җәй бит!
* * *
Урманда ориентирлашу буенча дәрес бара. Старшина ротага моның серләрен аңлата:
– Менә, иптәш солдатлар, урманда көньякны табар өчен агачка карарга кирәк. Әгәр ул пальма булса, син көньякка барып җиткәнсең дигән сүз!
* * *
Хәрби шәһәрчектә бер хатын икенчесенә сөйли:
– Кичә кемнәрдер минем бакчамны таптап чыккан!
– Бәлки, солдатлардыр?
– Нинди солдатлар булсын! Кеше аягы эзләре бит!
* * *
– Рядовой Кәлимуллин! Безнең майор – идиот, дип син әйттеңме?
– Юк, иптәш капитан! Мин хәрби серне сатмыйм!
* * *
– Мин армиядә булган ар