Қасірет пен қатыгездіктің ізі
әрбір қазақтың бойында бар.
Бұл — көз жасы емес.
Бұл — үнсіз қалған халықтың көзі.
Кейбір халықтар жылап жеңілдейді.
Қазақ көбіне үндемей ауырлайды. Біз көп нәрсені бастан өткердік.
Оны әрдайым айтып, жазып, айқайлап жеткізген жоқпыз , бірақ ол жоғалып кеткен жоқ.
Тарих бізге тек кітап арқылы жеткен жоқ.
Ол мінезге айналып келді. Ол көзқарасқа, сабырға, үнсіздікке айналды.
Ұлы Далаға қарасаң,
ол да айқайламайды.
Ол кең!
Ол ауыр!
Ол бәрін көріп тұрғандай әсер қалдырады.
Дала үндемейді,бірақ бәрін есте сақтайды.
Адамдар да солай.
Кейде көшеде жүрген адамдарға қарасаң, күлкісі бар.
Сөзі бар.
Тіршілік бар , бірақ көзінде ауыр тыныштық тұрады.
Бұл жеке адамның қайғысы емес.
Бұл — ұжымдық жадының ізі.
Біз жылауды емес,
шыдауды үйрендік.
Ашуды емес,
ішке сақтауды үйрендік.
Сол себепті қазақтың мұңы — әлсіздік емес !
Бұл — аман қалған халықтың салмағы.
Мүмкін, біз қатігез халық емеспіз.
Мүмкін, біз бәрін көріп,
бәріне шыдап қалған халықпыз.
Ал сен ше?
Сен адамдардың көзінен осы үнсіздікті байқайсың ба?