Сәлиә менән Мәхмүт бер класта уҡыны. Бер урамда йәшәгәс, бәләкәйҙән бергә уйнап үҫтеләр, мәктәпкә лә бергә йөрөнөләр. Үҫмер осорона ингәс, оҙон буйлы, төҫкә матур егеткә ғашиҡ булғанын һиҙмәй ҙә ҡалды Сәлиә. Мәхмүткә лә ҡыҙ менән уңайлы ине. Өй эшен эшләп өлгөрмәһә, тиҙ генә ҡыҙҙан күсереп алды. Инша яҙырға иренгәндә лә Сәлиә ярҙамға килде. Уҡыуға әллә ни шәп булмаған егет, 9-сы кластан һуң механизатор һөнәренә уҡып, ауылда эш башланы. Сәлиә лә медколледжды тамамлап, тыуған яғына ҡайтыу ниәте менән янып йәшәне. Башкөллө ғашиҡ ҡыҙ үҙенең киләсәген Мәхмүтһеҙ күҙ алдына ла килтермәне. Армияға ла илай-илай оҙатып ҡалды, көтөргә вәғәҙә бирҙе. Ауылдаштары киләсәктә уларҙың бергә булырына шикләнмәне лә. Хатта атай-әсәйҙәре лә үҙ-ара күрешкәндә, бер-береһенә “Ни хәлдә, ҡоҙа?”, “Ни хәлдә, ҡоҙағый?” тип шаяртып һаулыҡ һорашты. Мәхмүткә көн һайын хат яҙып торҙо ҡыҙ. Һөйөү һүҙҙәре, һағыныу менән тулы ине улар. Армияға китеп ярты йыл самаһы ваҡыт үтеүгә Сәлиә Мәхмүттең ауылдан Зәйнәп исемле ҡыҙғ