У вёсцы Качаны карэнных жыхароў засталося мала. Жывуць пераважна дачнікі або дзеці і ўнукі тых, хто калісьці трымаў тут гаспадару.
Адна з апошніх карэнных жыхароў гэтай вёскі – Адэлія Юльянаўна Страх. Жанчына нарадзілася ў 1939 годзе і памятае Качаны і жыхароў вёскі зусім іншымі.
Яе дзяцінства прыйшлося на вайну. Бацька загінуў у 1943-м, маці засталася адна з пяццю дзецьмі. Адэлія Юльянаўна добра памятае пасляваенны голад, але яшчэ мацней тое, як маці з усіх сіл старалася, каб у дзяцей было самае неабходнае. Школу арганізавалі проста ў вясковай хаце – сям'я Смолікаў пусціла дзяцей у частку свайго пакоя. Адэлія вучылася на «выдатна», але скончыла толькі чатыры класы – трэба было дапамагаць маці дома.
У 17 гадоў дзящчына выйшла замуж за Іосіфа Юльянавіча. Хлопец быў аднавясковец і нават аднафамілец. Адэлія Юльянаўна добра памятае, як падчас шлюбу ксёндз пажартаваў з маладых: «Можа вы – брат і сястра?».
Усё сваё працавітае жыццё яна аддала калгасу. Была і паляводам, і мяла лён, і рвала буракі, жала збожжа. Дома трымалі вялікую гаспадарку: тры каровы, конь, авечкі, куры. Працы гэтыя людзі ніколі не баяліся.
Сямейнае жыццё пары было доўгім і прыгожым. У Адэліі Юльянаўны і Іосіфа Юльянавіча нарадзілася пяцёра дзяцей. Цяпер ужо падраслі і пяцёра ўнукаў. Дзеці жывуць у горадзе, але часта прыязджаюць да маці. 30 гадоў таму назад сэрца Адэліі Юльянаўны аўдавела.
Сама ж жанчына, нягледзячы на ўсе змены часу, так і засталася жыць у родных Качанах. Хату, вядома, абнавілі – цяпер тут цёпла ад электрычнага ацяплення. Але сэрца і памяць адданы мінуламу. Яна памятае, калі на Каляды святочны стол рабілі з таго, што мелі. Як успамінае Адэлія Юльянаўна, на Раство Хрыстова пяклі аладкі, маленькія мучныя сухарыкі, абсыпалі іх макам, а таксама варылі салодкую поліўку, пярловую кашу. А калі ў сям'і знаходзілася рыба – сярод святочных страў з'яўлялася і яна. Так і святкавалі – проста, шчыра, па-сямейнаму.
Сяргей ЮРЭВІЧ
Фота аўтара
Теги: общество Рождество сельсовет