Vaqt Sotuvchisi
Shahar chetidagi kichik bir do‘konchaning peshtoqiga g‘alati yozuv osib qo‘yilgan edi: "Bu yerda vaqt sotiladi".
Hamma qatori boy va mag‘rur bir tadbirkor do‘konga kirdi. U doim shoshib yurardi, uning uchun soniyalar ham tilla bilan teng edi.
— Menga qo‘shimcha vaqt kerak, — dedi u peshtaxta ortida o‘tirgan cholga. — Ishlarim ko‘p, ulgurmayapman. Qancha bo‘lsa ham to‘layman!
Chol jilmayib, unga kichkina, shaffof shishacha uzatdi.
— Mana bunda roppa-rosa 24 soat bor. Ammo uning narxi pul emas.
— Unda nima? — ajablandi boy.
— Bu vaqt evaziga siz o‘tmishdagi eng baxtli xotirangizni menga berasiz. Uni butunlay unutasiz, — javob berdi chol.
Boy biroz o‘ylandi. "Xotira nima ham bo‘lardi? Muhimi — kelajak, muhimi — hozirgi rejalarim!" deb rozi bo‘ldi. U bolaligida onasi bilan bog‘da sayr qilgan eng shirin xotirasini "sotdi" va qo‘shimcha 24 soatni olib, ishga sho‘ng‘idi.
U hamma narsaga ulgurdi: shartnomalar imzoladi, millionlar ishladi. Ammo ish tugagach, u g‘alati bir bo‘shliqni his qildi. U yutgan edi, lekin nimadir yetishmayotgandek edi. Boy yana do‘konga qaytib keldi.
— Yana vaqt bering! — dedi u. — Bu safar hammasini tugatishim kerak.
Chol yana shartini aytdi. Boy ikkinchi eng go‘zal xotirasini — birinchi muhabbatini ham sotdi. Keyin do‘stlari bilan o‘tgan quvnoq damlarini...
Shunday qilib, u dunyodagi eng boy va hamma ishga ulguradigan odamga aylandi. Ammo bir kuni u ko‘zguga qarab, o‘zini tani olmay qoldi. Uning boyligi bor, vaqti bemalol, lekin ichida birorta ham yashashga kuch beradigan xotira qolmagan edi. U kimligini, nima uchun bu ishlarni qilayotganini unuta boshladi.
U oxirgi marta do‘konga yugurib keldi.
— Hammasini qaytarib ol! — deb baqirdi u. — Vaqting ham, puling ham kerak emas! Menga o‘zimni qaytarib ber!
Chol unga qarab shunday dedi:
"Vaqtni sotib olib bo‘lmaydi, o‘g‘lim. Men senga vaqt emas, shunchaki xotiralaringni qadrlashni o'rgatdim. Sen boy bergan o'sha daqiqalar aslida hayotingning mazmuni edi. Endi borib, har bir soniyangni pul uchun emas, xotira uchun sarfla."
Boy ko‘zini ochganida, o‘zining eski ish stolida uxlab qolganini ko‘rdi. Bu shunchaki tush edi, lekin u o‘sha kundan boshlab soatiga qarab yashashni to‘xtatdi.
