Lena transloĝiĝis al nova apartamento sabate. Vespere, kiam ŝi dispakadis siajn aĵojn, ŝi vidis lumon en la malnova domo kontraŭe. En la fenestro iu rapide moviĝis. "Strangaĵo", ŝi pensis.
Dimanĉe vespere la lumo denove brulis. Sed nun en la fenestro staris manekeno — figuro de virino en malnova robo. Ĝi ne moviĝis kaj rigardadis rekte al ŝi. En ĝia mano estis skatoleto kun la cifero "7".
Lunde — la cifero "6". Marde — "5". La ciferoj daŭre ŝanĝiĝadis.
Merkrede, kiam aperis la cifero "4", Lena vokis la policon. Policano esploris la domon kaj diris: "Tie estas neniu. Kaj delonge neniu loĝas."
Ĵaŭde — "3". Vendrede — "2". Sabate vespere la manekeno montris la ciferon "1". Lena ne povis plu atendi. Kun lanterno en la mano ŝi eniris la malnovan domon.
Dua Parto
La pordo fermiĝis. Ŝi estis kaptita.
La tutan vesperon kaj la tutan nokton ŝi serĉis eliron, sed ĉiuj pordoj kaj fenestroj estis fermitaj.
Matene en la plej malluma angulo ŝi trovis tiun saman manekenon. Apude kuŝis tabeloj kun ciferoj de "7" ĝis "1".
Ŝi kuris al la fenestro — kaj vidis: en ŝia propra apartamento kontraŭe brulis lumo. Ĉe la fenestro staris nova junulino kaj rigardadis ŝian domon.
Lena ekkriis kaj frapis la vitron. Sed la junulino ne aŭdis ŝin.
Kiam venis la vespero, Lena metis la tabelon kun cifero "7" en la manon de la manekeno. Ŝi vidis, kiel la nova junulino rigardas la manekenon kaj timas — same kiel ŝi mem.
Ses tagojn Lena ŝanĝis la ciferojn. Ŝi observis, kiel la nova viktimo ripetas ŝian vojon.
Kiam la cifero fariĝis "1", Lena aŭdis paŝojn sur la ŝtuparo. En la muro malfermiĝis pordo, kiun ŝi antaŭe ne vidis.
Lena elkuris sur la straton kaj forkuris, ne returnante la rigardon. Ŝi sciis — ŝi devas foriri por ĉiam.