(из Ламартина)
Итак, всему конец! К таинственному брегу,
Во мрак небытия несёт меня волной,
И воспротивиться на миг единый бегу
Не в силах якорь мой.
Ах, озеро, взгляни: один лишь год печали
Промчался – и на самых тех местах,
Где мы бродили с ней, сидели и мечтали,
Сижу один в слезах…
Ты также со скалой угрюмою шептало
И грызло грудь её могучею волной
И ветром пену с волн встревоженных кидало
На ножки дорогой.
О, вечер счастия, где ты, когда я с нею
Скользил по озеру, исполнен сладких дум,
И услаждал мой слух мелодией своею
Согласных вёсел шум?
Но вдруг раздался звук средь тишины священной,
И эхо сладостно завторило словам.
Притихо озеро - и голос незабвенный
Пронёсся по волнам.
«О, время, не лети! Куда, куда стремится
Часов твоих побег?
О. дай, о дай ты нам подоле насладиться
Днём счастья, днём утех!
Беги для страждущих – довольно их воззвала
Судьба на жизни путь!
Лети и притупи их рока злое жало
И счастливых забудь.
Напрасно я прошу хоть миг один у рока –
Сатурн летит стрелой.
Я говорю: о, ночь, продлись! – и блеск востока
Уж спорит с темнотой.
Любовь, любовь! Восторгов неужели
Не подаришь ты нам?
У нас нет пристани, и время нас без цели
Мчит быстро по волнам».
О, время, неужель позволено судьбою,
Чтоб дни, когда любовь все радости свои
Даёт нам, пронеслись с такой же быстротою,
Как горестные дни?
Ах, если бы хоть след остался наслаждений,
Неужели конец всему и навсегда,
И время воротит нам сладостных мгновений
Не хочет никогда?
Пучины прошлого, ничтожество и вечность,
Какая цель у вас похищенным часам?
И может ли хоть раз моя беспечность
Поверить райским снам?
Ах, озеро, скалы, леса и сумрак свода
Пещеры – смерть от вас с весною мчится прочь!
Не забывай хоть ты, прелестная природа,
Блаженнейшую ночь.
В час мёртвой тишины, в час бурь освирепелых,
И в берегах твоих, играющих с волной,
И в соснах сумрачных, и в скалах поседелых,
Висящих над водой,
И в тихом ветерке с прохладными крылами,
И в шуме берегов, вторящих берегам,
И в ясной звёздочке, сребристыми лучами
Скользящей по струям –
Чтоб свежий ветерок дыханьем ароматным,
И даже шелестом таинственным тростник, -
Всё б говорило здесь молчанием понятным:
«Любовь, заплачь о них!»
(перевод Афанасия Фета).
КҮЛ
Димәк, барысы да бетте! Серле яр буена,
Юклык караңгылыгына мине дулкын алып килә,
Һәм бер мизгелгә генә каршы торырга
Минем якорь көчемнән килми.
Аһ, күл, Кара: кайгы елы гына.
Чабып киттем-нәкъ шул җирләрдә,
Без аның белән кайда йөрдек, утырдык һәм хыялландык,
Ялгызым гына елап утырам…
Син дә караңгы кыя белән пышылдадың
Көчле дулкын аның күкрәген кимерде.
Һәм җил борчылган дулкыннардан күбек ыргытты
Аякларыма кадерле.
О, бәхет кичәсе, кайда син, мин аның белән булганда
Күл буйлап шуды, татлы уйлар белән тулган,
Һәм минем колагымны үзенең көйләре белән ләззәтләндерде
Тартык күңелләр шаулыймы? Ләкин кинәт
Изге тынлык уртасында тавыш ишетелде.,
Һәм кайтаваз ләззәтле итеп сүзләрне иркәләп җибәрде.
Күл тынды - тавышы да онытылмаслык
Дулкыннар буйлап үтеп китте.
«О, вакыт, Очма! Кая, кая омтыла Качу сәгатеңме?
О. бир әле, бир әле син безгә итәгебездән ләззәт алырга
Бәхет көне, юаныч көне белән!
Газап чигүчеләр өчен йөгер – шактый гына аларны чакырды
– Язмыш тормышта юл!
Очып китсәң дә, аларның елавын акрынайтсаң да, усал чәнечке
Бәхетлеләрне дә оныт.
Юкка гына мин бер мизгел генә булса да роктан үтенәм
– Сатурн ук кебек оча. Мин әйтәм: о, төн, дәвам иттек!
һәм Көнчыгышның балкышы Караңгылык белән бәхәсләшә.
Мәхәббәт, мәхәббәт! Шатлыкмы әллә Бүләк итмәссеңме?
Безнең пристаньларыбыз юк, вакытыбыз максатсыз.
Дулкыннар буйлап тиз чаба".
О, вакыт язмыш рөхсәт иткәнмени?,
Мәхәббәт барлык шатлыкларың булган көннәр булсын
Бирә безгә, шундый ук тизлек белән үтеп киттек,
Кайгылы көннәр ничек?
Аһ, ләззәт эзе калса иде,
Барысының да ахыры мәңгегә микәнни?,
Һәм вакыт безгә татлы мизгелләр китерә
Беркайчан да теләмиме?
Үткәннәрнең упкыннары, мәгънәсезлек һәм мәңгелек,
Урланган сәгатьләрегезнең максаты нинди?
Минем гамьсезлегем бер генә тапкыр булса да була аламы?
Оҗмах төшләренә ышаныргамы?
Ах, күл, кыялар, Урманнар һәм гөмбәз караңгылыгы
Мәгарәләр-сездән смерәл яз көне чабып китә!
Син ичмасам онытма, гүзәл табигать,
Бәхетле төн.
Үле тынлык сәгатендә, котырынган давыллар сәгатендә,
Дулкыннар белән уйнаган ярларыңда,
Караңгы наратларда, чаларган кыяларда,
Су өстендә асылынып торучылар,
Салкынча канатлы тыныч җилдә,
Яр буйларында шау-шу купты,
Якты йолдызчык эчендә дә, көмеш нурларда да
Агымнар буйлап шуа торган
– Саф җил хуш исле сулыш алсын өчен,
Хәтта серле камыш та кыштырдый,
- Монда барысы да дәшмичә генә аңлаешлы итеп сөйләр иде:
"Мәхәббәт, алар өчен ела!»
(перевод Анастасия Маяковского, 2025 год)