Добавить в корзинуПозвонить
Найти в Дзене

Йәшем үтеп бара тип, тупаҫ һүҙле егеткә кейәүгә сығырғамы икән?

Миңә 29 йәш. Атай-әсәйебеҙ беҙҙе – ағайым менән мине – һөйөп-наҙлап ҡына үҫтерҙе. Атайыбыҙ – ныҡ йомшаҡ күңелле кеше. Хатта тауыҡ-ҡаҙҙы салырға ла йәлләй, әсәйем был эште күрше бабайҙан эшләтә. Әммә бөгөнгө һүҙем ул турала түгел. Юғары белем алып, баш ҡалала эшләп йөрөйөм. 25 йәшем тулып уҙғас, атай-әсәйем (башлыса әсәйем инде), эйәле-башлы булыу, ғаилә ҡороу тураһында һүҙ ҡуҙғата башланы. Туғандар тарафынан да иң йыш бирелгән һорау ошо: "Гүзәлиә, ҡасан кейәүгә сығаһың? Туйҙа йөрөгө килә!" Ағайым күптән ғаиләле, 22 йәшендә генә өйләнеп, өс балаға атай булып та өлгөрҙө. Хәҙер атай-әсәйемдең төп маҡсаты һәм хыялы – мине матур итеп кейәүгә биреү. Дуҫлашып йөрөгән егеттәрем булманы түгел, булды, тик “Бына ошо кеше – минең яҙмышым!” тип әйтерлеген осратманым. Әммә кейәүгә сығып, матур ғаилә ҡороу, балалар үҫтереү тураһында үҙем дә уйланам, ваҡыт үтеп барғанын яҡшы аңлайым. Һәм бына, ниһайәт, эҙләгән кешемде осраттым кеүек. Юғары белемле, аҡыллы, матур итеп эшләп йөрөй, маҡсатлы. Дуҫлаша баш

Миңә 29 йәш. Атай-әсәйебеҙ беҙҙе – ағайым менән мине – һөйөп-наҙлап ҡына үҫтерҙе. Атайыбыҙ – ныҡ йомшаҡ күңелле кеше. Хатта тауыҡ-ҡаҙҙы салырға ла йәлләй, әсәйем был эште күрше бабайҙан эшләтә. Әммә бөгөнгө һүҙем ул турала түгел. Юғары белем алып, баш ҡалала эшләп йөрөйөм. 25 йәшем тулып уҙғас, атай-әсәйем (башлыса әсәйем инде), эйәле-башлы булыу, ғаилә ҡороу тураһында һүҙ ҡуҙғата башланы. Туғандар тарафынан да иң йыш бирелгән һорау ошо: "Гүзәлиә, ҡасан кейәүгә сығаһың? Туйҙа йөрөгө килә!" Ағайым күптән ғаиләле, 22 йәшендә генә өйләнеп, өс балаға атай булып та өлгөрҙө. Хәҙер атай-әсәйемдең төп маҡсаты һәм хыялы – мине матур итеп кейәүгә биреү. Дуҫлашып йөрөгән егеттәрем булманы түгел, булды, тик “Бына ошо кеше – минең яҙмышым!” тип әйтерлеген осратманым. Әммә кейәүгә сығып, матур ғаилә ҡороу, балалар үҫтереү тураһында үҙем дә уйланам, ваҡыт үтеп барғанын яҡшы аңлайым. Һәм бына, ниһайәт, эҙләгән кешемде осраттым кеүек. Юғары белемле, аҡыллы, матур итеп эшләп йөрөй, маҡсатлы. Дуҫлаша башлауыбыҙға тиҙҙән ярты йыл тула. Ул да ғаилә ҡороу тураһында уйлана. Үткән ялдарҙа тыуған ауылына – ата-әсәһе менән таныштырырға алып ҡайтты. Матур, етеш кенә йәшәйҙәр. Әсәһе шул тиклем алсаҡ, ихлас ҡаршы алды. Нимә генә бешермәгән! Матур итеп ҡунаҡ иттеләр. Әммә... Һәр урында шул “әммә”гә урын табыла бит инде ул. Минең дә күңелемде һағайтҡан хәлдәр булды. Беренсенән, егетемдең атаһы бик аҙ һүҙле, ҡырыҫ холоҡло. Бер нисә тапҡыр әсәһенә уҫал итеп өндәште, хатта юҡ ҡына нәмә өсөн тауыш күтәрҙе. Ярай әле, ҡатыны аҡыллы икән, хәлде яйларға, ҙурға ебәрмәҫкә тырышты. Икенсенән, егетемдең дә әсәһенә мөнәсәбәте оҡшап етмәне. Теге апай ихласлап минең хәлдәрем, эшем, ғаиләбеҙ тураһында һораша башлағайны, егетем әсәһенә тупаҫ итеп: - Әсәй, һин следователме әллә? Нимә төпсөнөп ултыраһың? Бар, ана мунсаны ҡара! – тип өндәште. Бер аҙ күңелем төшөп, аптырап ҡайттым. Ундай мөнәсәбәтте күреп өйрәнмәгәнгәме икән, был минең өсөн ауыр булды. Егетемә лә мөнәсәбәтем үҙгәргән кеүек. Бына хәҙер аптыранам: сығырғамы икән был кешегә кейәүгә? Әсәһенә тупаҫ мөнәсәбәт күрһәткән кеше миңә лә шулай аҡырып ултырһа, нимә була ул? Әллә йәшәй-йәшәй, үҙ ыңғайыма үҙгәртеп булырмы икән? Былай әлегәсә миңә ҡысҡырғаны, насар мөнәсәбәт күрһәткәне юҡ. Тормош күргән апайҙар, һеҙ нисек уйлайһығыҙ? Ниндәй кәңәш бирер инегеҙ? Гүзәлиә. Өфө ҡалаһы. Нәсих Хәлисов фотоэтюды. Беҙҙең МАХ каналына https://max.ru/gazetabashkortostan ҡушылығыҙ!