Ҳаётдан ўргандим
“Ўтган умрингиздан нимани ўргандингиз?” деб сўрашса, шундай жавоб бераман:
- Мазлум одамга бироз кейинроқ бўлса ҳам, албатта, ёрдам берилишини ўргандим.
- Кечаси қилинган дуо ижобатсиз қолмаслигини ўргандим.
- Бу ҳаёт тўсатдан тўхтаб қолиб, биз ғафлатда қолишимиз мумкинлигини ўргандим.
- Дунёдаги энг бой киши қаноатли, соғлом ва хотиржам инсон эканлигини англаб етдим.
- Умр тугаса ҳам ишлар, юмушлар тугамаслигини тушундим.
- Одамларнинг мени эшитишларини истасам, мен ҳам уларни тинглашим кераклигини ўргандим.
- Инсонларнинг асл юзини очувчи энг нозик асбоб – улар билан бирга сафарга чиқиш эканлигини ўргандим.
- Кўп сафсата сотиб, “Мен ундай, мен бундай” дейдиган кимса, аслида ичи бўш одам бўлишини билдим.
- Асли олтин бўлган киши ҳар қандай вазиятда ҳам олтинлигича қолишини, асли темир бўлган киши вақт ўтиши билан занглаб қолишини билдим.
- Ўликларини дафн этиб ҳам кўзи очилмай, ғафлатда юрувчилар кўплигини билдим.
“Ҳаётнинг нариги юзи” асаридан Нозимжон Иминжонов таржимаси.
