У час нашай гутаркі мая суразмоўца Аліна Рэзановіч сядзіць на стуле, аздобленым сваімі рукамі; каля кветак, якія пасадзіла сама; і прыгожае кашпо ў выглядзе вялікага чаравіка – таксама яе работа.
🔵Зараз Аліна знаходзіцца ў дэкрэтным водпуску і гадуе сыночка Дзімку, таму часта бывае на сваёй малой радзіме ў вёсцы Сямігосцічы. Акрамя пляцення з ратангу, яшчэ займаецца вырабам мяккіх цацак.
Па прафесіі гэтая мілавідная дзяўчына з’яўляецца ўрачом-паталагаанатамам і працуе ў гарадскім клінічным паталагаанатамічным бюро ў сталіцы. А яшчэ Аліна Рэзановіч знаходзіцца ў банку даных спецыяльнага фонду Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь па падтрымцы таленавітай моладзі, з’яўляючыся пераможцай XXVI рэспубліканскага конкурсу навуковых работ студэнтаў.
– Упэўнена, нашы чытачы, мякка кажучы, здзівіліся гэтаму цікаваму спалучэнню. А ці часта табе даводзіцца сутыкацца з такога кшталту рэакцыяй?
– Амаль заўсёды. Бывае, перапытваюць. Пэўна, цяжка мяне ўявіць у такой абстаноўцы. А для мяне гэта звычайная работа, якую вельмі люблю. Проста мала хто знаёмы са спецыфікай маёй прафесіі, таму малююць нейкую страшную карціну. Асабіста ў мае абавязкі ўваходзіць устанаўленне прычыны смерці, таму многа працую з мікраскопам. Работа вельмі адказная, паколькі на аснове нашых – мяне і маіх калег – даследаваных дыягназаў урачы іншых спецыяльнасцей лечаць людзей. Гэта, калі растлумачыць зразумелай мовай. І такіх маладых спецыялістаў, як я, многа сярод урачоў-паталагаанатамаў.
– Аліна, зараз якраз ідзе ўступная кампанія. Што ты параіла б выпускнікам, якія выбралі медыцыну, як будучую прафесію! Дарэчы, а чаму менавіта яе выбрала ты?
– Асабіста я дакладна ведала, што хачу стаць урачом. Пачала мэтанакіравана рыхтавацца да цэнтралізаванага тэсціравання яшчэ ў 9-ым класе. Хаця мне былі цікавыя ўсе прадметы, таму мой залаты медаль, які атрымала на выпускным вечары ў 2015 годзе, – гэта хутчэй не мэта, а прыемны бонус. Шчыра магу прызнацца, што ніколі не імкнулася да нейкіх узнагарод, проста займалася тым, што мяне насамрэч захапляе і цікавіць. Таму першая парада выпускнікам – прыслухоўвайцеся да сваёй інтуіцыі, альбо, як кажуць, унутранага голасу. Потым будзеце радавацца таму, наколькі шпарчэй ідуць справы. А тых, хто абраў медыцыну, папярэджваю – лёгка не будзе (смяецца). Важна гэта ўсвядоміць перад тым, як стаць студэнтам навучальнай установы. І важна, каб быў асабісты выбар. Пэўна, вы здзівіцеся, але маці мяне адразу не падтрымала, маўляў, цяжкі гэта хлеб, асабліва для дзяўчыны. Але я настойліва павезла дакументы ў Гомельскі дзяржаўны медыцынскі ўніверсітэт, які выбрала сваёй альма-матэр. І толькі пабачыўшы, што вучоба мне прыносіць задавальненне, маці зразумела, што яе дачка ўсё зрабіла правільна.
– Аліна, ты знаходзішся ў банку даных спецыяльнага фонду па падтрымцы таленавітай моладзі. Калі ласка, патлумач чытачам, як гэта стала магчымым і якія абавязкі гэта на цябе накладае?
– На пятым курсе нам прапанавалі паўдзельнічаць у рэспубліканскім конкурсе навуковых работ. Мне стала цікава, таму аб’ядналася з аднагрупніцай, каб было спраўней. Тэма работы тычылася аховы здароўя, дакладней, уплыву сацыяльных фактараў на яго стан.
🔵Аказалася, дарэмна – ён хутка знайшоў работу, нам далі жыллё. Канешне, самай радаснай падзеяй стала нараджэнне нашага сыночка, які падарыў мноства шчаслівых момантаў.
– Якую ролю мае ў жыцці тваё хобі?
– Ролю наладчыка нервовай сістэмы. Хоць па характары я спакойны, ураўнаважаны чалавек, але, калі знахо-джуся ў працэсе работы, у галаве быццам наводзіцца парадак, і ўсе думкі знахо-дзяць свае месцы. Упэўнена, гэта патрэбны навык у сучасным імклівым жыцці. А яшчэ радуе, калі мае вырабы прыносяць задавальненне іншым.
Атрымліваецца такі энергетычны абмен станоўчымі эмоцыямі, чым я раю займацца ўсім. Бо жыццё тады будзе весялей і дабрэй!
