Радыёпрыёмнік з’явіўся ў нашай хаце задоўга да таго, як набылі тэлевізар. Ён вісеў над дзвярыма ў так званым чыстым пакоі і, бадай, ніколі не выключаўся. Ранічкай нас будзілі пазыўныя Беларускага радыё, а пасля і гімн БССР. Па вёсцы гуляла байка, нібыта гэтыя пазыўныя будзяць мясцовага брыгадзіра. Хто жартам, а хто ўсур’ёз, але падпявалі ў такт: "Ку-ку-ла, пара на работу! Ку-ку-ла, пара на работу!" Дзядзька Кукула быў чалавек сур’ёзны, паважаны на сяле. Вось і думалі мы, што ажно з Мінска яго будзяць. Ведама ж, праца брыгадзіра адказная і нялёгкая, каб хаця не праспаў. А яшчэ неяк прайшла чутка, што камета хутка ўпадзе. Адкуль пайшло гэта, невядома. Я вучылася тады ў пятым класе. Апранулася раніцай, партфель сабрала і сяджу. Мама завіхалася па гаспадарцы, а калі зайшла ў хату, то здзівілася: – Ты чаго ж у школу не ідзеш? Можа захварэла? – Не, здаровая, – ціхенька прашаптала я, а пасля заплакала. – Баюся. Сёння камета ўпадзе. – Вось бяда! – усклікнула мама. – Мала што людзі могуць напле
"Говорит Копыль! Доброе утро!": теплые воспоминания о радио
25 июля 202525 июл 2025
1
1 мин